یه روایت شیرین با یه کمی دست کاری از مجموعه کاری خوب و گل

     خانم مریم حیدرزاده ( اونچه دل خواسته و سرهم شده ) :

پري تموم قصه هام سلام

                     چطوري خوش ميگذره؟

خدا كنه بادي بياد و دزدكي غماتو با خود ببره

من چي بگم واصه تو فرقي نداره خبرم؟

همونجوري عاشقتم همونجوري دربدرم

به آب و آتيش ميزنم تا شبا خوابم ببره

اما نميشه فكر تو از اين چيزا قويتره

اين افتخاره واصه من بخاطرت بيدار باشم

چشامو روهم بذارم و خيال تو رو پذيرا باشم

چند شب پيشا باد مي اومد پنجره رو بسته بودم

از هرچي آدمه تو دنيامون خسته بودم...

روزي كه بدنيا آمدم

گلها همه بشكل تو بودند

تو خوشبخت و من خوشبخت و همه بدبخت

روزي كه بدنيا آمدم

پروانه ها بالهايشان را به لطف ديدن تو بر هم ميزدند

و تو شاخه شاخه ميشكفتي

روزي كه بدنيا آمدم

چشمه ها زودتر از من جاري شده بودند

تا بعد از گذشت فرسنگها بتو برسند

وبچه آهو زودتر ازمن راه رفتن را آموخته بود

روزي كه بدنيا آمدم

دنيا رنگ ديگري بود پرنده ها بيشتر از من تو را ديده بودند

ومن بدنبال طعم خوش لبانت ميگشتم

من تو را نميشناختم كه كوهها با تو حرف زده بودند

من تو را نديده بودم كه نسيمهاي عاشقانه به ديدار تو مي آمدند

من از هزار توي دلت گذشتم و از جاده ي احساسات سرازير شدم

 همه ي خودم را برايت ترجمه كردم

و به خيابانهاي خاموش قلبت پاي گذاردم

چه اشكهايي كه زودتر از من بر گونه ات باريده بود

وچه لبخندهايي كه تو به ديگران هديه كرده بودي

روزي كه بدنيا آمدم

ميدانم دير آمدم ولي آمدم

و چه گامهايي كه زودتر از من بسوي تو برداشته شده بود

و لبهايي كه باميد تو به تبسم نشسته بود

و چه دشتهايي سبزشده بودند

روزي كه بدنيا آمدم

چه انسانهايي كه قبل از چشم گشودن من عاشقت شده بودند و تو نميداني

ناگهان حسرتي بزرگ بر دلم فرود آمد

با خود گفتم: آه من دير آمده ام خيلي دير

روزها پي در پي گذشت

نهال احساسات من در ميان گرمي پر حلاوت عشق تو قد كشيد

                                                                  - به ريشه رسيد

ومن در كوره ي پر حرارت عشق تو ميسوختم

وخاكسترم را بادها دست بدست با خود ميبردند

به خيابانهاي خاموش قلبت كه پاي نهادم همه را در آرامش ديدم

هيچ تاثيري از التهاب رسواي عشق نبود

وآنگاه بود كه من مثل شيشه هاي يك پنجره ي فراموش شده

از يك عمارت متروك اما پر صدا شكستم

سالها نيز پي در پي هم گذشت

من بي مايه و خريدارتو هنوز پابرجا هستم

هر روز غمت در شبستان دلم بغض كرده و بتحصن مي نشيند

 و ديو بي اعتنايي بر سر راهت

پيغامهاي نگاه عاشقانه ام را كه براي احوالپرسي تو ميفرستم

                                                 - مسخره ميكند

افسوس كه حاملان نگاه عاشقانه ام

هميشه بي نتيجه ي لطف نگاهت باز ميگردند

خدايا:

ميدانم دوباره بعد از مدتها دير آمده ام

اما از بي" تو " بودن خسته ام

ميخواهم يكشب بي هيچ آداب و اطلاعي به اتاقت بيايم

برايت شاخه اي گل رز قرمز عاشقانه بياورم تا با تو آشتي كنم

و تو بي هيچ سرزنشي مرا بپذيري

خداوندا:

ميخواهم عاشقي ديگر باشم

                            متفاوت

و عيبي نيست كه دير آمده ام

اگر چه آخرين نفر باشم!

ميخواهم باران باشم تا ببارم برآنچه كه روحم را ميآزارد

ميخواهم تن به شرشر رش وارش بزنم

تا بمانند سياهي هاي موجود

زلال روحش را با تنم آشتي دهم

ميخواهم زمزمه ي چكيدن بي وقفه اش را ترجمه كنم

ميخواهم هم پيمان قول و قرارهايش

ميان من و او و زمين خيس بارون خورده باشم و آسمان ابري زخيم

ميخواهم شادي سبزترين سبزه هاي

                                        دشتي شايد پهناور-

                                                - شايد كوچك و متروك

را با بارش فصلي اش تجربه كنم

ميخواهم آنچنان ببارم بس تند و سيل آسا

رودخانه هاي خشك را سيرآبي ببخشم

بديها را بيالايم

وبر لبهاي تركيده ي خشك مرطوب شوم

و در دل خاك اسير

ميخواهم همان باران باشم

لغزنده و جاري

تا راهي شوم

شايد آرام و خرامان چون بركه اي در دل جنگل تيره ي تو در تو

يا خروشان مثل آبشاري پر گرفته از بلنداي يك كوه.

چشمانش بصورت تو

انصافست كه از همه آنچه غصه ي اين دل فرسوده مادر به عزا

زيبايي, آن آهوي سرخوش و خرامانيست كه...ميباريد

زيبايي, آن شوق پرلهيب سوزنده ايست كه... ميسوزاند

تنديس او پيكره اي ست جاندار و سركش كه... ربوده

شكار آن قطعه قلب درمانده ايست كه... سوخته!

باد سراسيمه

فرياد كنم كه جان من بخاطرت مثل يه قطره ميچكد

همه ي نگاهها را دنبال ميكنم... و فريادها را تجربه

همه ي حرفها را مي فهمم و باور دارم... و پندها را بيهوده

باور ميكنم كه كه تو هميشه حقيقت را ميديدي... و من ناداني

اكنون مي بينم از همه ي غرور مردانه ي من... تنها جسمي است

                                                         - كه پوسيده.

هنوز تا قله راهي باقيست

پشت سر تپه ها را و روبرو كوهها را مي پيمايم

دردور دست كوهپايه حاصل خيزترين جلگه را مي بينم

- پرآب

ابرها بركول هم سوار, ازدحام عجيبي دارند اينجا

از تپه ي قبلي به بعد ديگر صداي قمريهاي خاكستري سرگردان شنيده نميشود

تنهايي در عظمت كوه ادغام شده ام

اگر باران مي باريد شايد حس غريبي را هم با خود مي شست و ميبرد

اما ابرها بيهوده فقط مرا مينگرد

تعداد سنگها بيشتر از حوصله ي من بود

شمارش آنها فايده اي نداشت

سربالايي نفس گير

- خسته ام كرده بود

نفسهايم بي تا بتر از هميشه بشمارش افتاده بود

چند لحظه اي براي استراحت مي ايستم

سبزي جلگه ي زير پايم بوجدم مي آورد

تلاطم مواج سبزه هاي بلند را كه باد مي لرزاندشان

جلگه مرز مشخصي نداشت

تا چشم كار ميكرد سبزي جلگه بود و هجوم باد غارتگر درآن

وسط جلگه رودخانه اي مي گذشت

- پر آب

سرچشمه و مقصد هرجا بود هيچ

عبورش در جلگه حكايتي شاعرانه داشت

همه ي سبزي زير, با آب جاري و رقص باد در سبزه ها

احساس عجيبي داشت آدمي

ارتفاع همه چيز زير پا را خردتر از آنچه بودش, نشانت ميداد

اگر بال داشتم شايد از اينجا با يك پرش

به بلنداي كوه مجاور ميپريدم

اگر بال داشتم شيرجه وار بميان سبزه ها سركي ميكشيدم

- شايد

اگر بال داشتم شوق پرواز داشتم

ميپريدم شايد تا ابرهاي آبستن از باران پائيزي

با يك هجوم گهواره پر بار از قطرات بارانشان را واژگون ميكردم

اگر بال داشتم خلاصه ساعتي را به پرواز مشغول بودم

ميپريدم به ارتفاع در ابرهاي پنهان قله

در پرواز ردپايي از تو در برفها نمي بينم

ميخواهم پر وا كنم ودر بي انتهايي آبي يكدست آسمان جا خوش كنم

از آنجا به تمام دست نافتني هاي وجودم دست يابم

تلاطم بي امان سبزه و موجهاي غلتان سبزينه

نميدانم چرا مرا بياد موجهاي كف آلوده دريا انداخته ؟

همان موجهاي سركش از خروش طوفان

(مي تازد به ماسه هاي نرم ساحل چه بي رحمانه )

ولي خروش دريا كجا و ترنم نسيم در سبزينگي جلگه ي پر بار

براه كه مي افتم

- تازه بغض ابري آسمان ميخواهد بتركد

قطره هايش صورتم را لمس كرده

هجوم سردي, تنم را بلرزه واداشته

قدمهايم را تندتر ميكنم تا بسوراخي بخزم

فرارم با اشتياق بارش باران, جور نيست

بزير تخته سنگي بزرگ ميخزم

صداي برخورد باران با تخته سنگهاي بزرگ را نمشنوم

اينجا باران شاعرانه تر ميبارد

شايد همين غريبانگي جلگه بدينجا كشانيده ام

هوا هواي خوب تنهائيست

-رويائيست

- بايد حس كرد

بايد حس كرد عاشقانه ترين روياي موجود

همين بارش باران بر جلگه ي سبز پر خواهش انبوه است!

بياد باران كه ميبارد بر زمين خسته از تازش آفتاب

بنام آسمان كه ميرساند سرگردان كشتي امواج را بساحل دوردست

براي رودخانه كه جاري ميشود به رگهاي كوير نيمه جاني كه آبش آرزوست

بخاطر شب كه با سياهي مواجش مي پوشاند تمام بديهاي تحمل ناپذيرم را.

ادامه مطلب

آنكه جان دادم

آنكه آفريدم از آنچه كه هيچ بودم

آنكه آموختنيم آموخت

حركتم داد تا توانستن را باور كنم

اما بزمين ميزندم

چراكه بياد آورم...

بياد آورم كه قادري دارم توانا

كه شكر نعماتش را بجا نياورده ام

... آنگه كه بسبحان داده هايش مي نشينم

پنداري براي آنست كه فقط نغمتم ندهد...

تو آن سركش موجي هستي كه ويرانگري

تو آن سرو ناز گري كه دل مي بري

من آن بي بضاعت بي ارزشم

كه در اوج درماندگي زاو دل مي بري

زندگی به امواج دریا میماند

چیزی از ساحل میبرد و چیزی به ساحل میآورد

چون به سرکشی افتد خروشان ماسه ها را می شوید و با خود میبرد

ولی میتواند دراین بین تخته پاره ای را نیز با خود به ساحل آورد

تا ساحل نشینی بام خراب کلبه اش را با آن بپوشاند.