اون لحظه حاضر بودم خيلي چيزا بدم تا اين نگاه هميشگي باشه . دوست داشتم ساعتها بدون حضور حتي يه نفر اونجا بايستم و اون فقط نگام كنه ... مهربونتر از هميشه ... عاشقتر از هميشه ... نگاش با هميشه فرق ميكرد. با اشاره دستي كه بابك به پهلوم زد بخودم اومدمو نگامو از دخترك گرفتم .

- پسر چه نگاهي بهت ميكنه ... شرط ميبندم تا حالا باهاش حرف نزدي.

- نه حرف نزدم.

- چرا؟ تا كي ميخواي اينطور باشي؟

-نميدونم.

يه نگاه به دخترك انداختم... با لبخندي كه زد دلم هري ريخت . نميدونم چه تغييري تو چهرم پيدا شده بود كه بابك بحرف اومد و گفت: اي بابا زشته خودتو كنترل كن.

با تعجب نگاهي به بابك انداختم...نميدونم شايد با نگاه ازش چيزي پرسيده بودم بهر حال اشاره اي كرد كه متوجه شدم بدنم بلرزه افتاده و رنگم سرخ شده...نگاهي به دور و برم كردم ببينم كسي متوجه شده يا نه ... اما همه سرشون تو كار خودشون بود هيچكس حتي نيم نگاهي هم بما نميكرد ... لبخندي تحويل بابك دادم ولي تو دلم غوغايي بپا بود...بخودم ميگفتم: خاك عالم بر سرت با ايي هيكلت يه ذره هم اراده و همت نداري... از نظر قدرت نفس هم كه صفري معلوم نيست دختره به چي تو دلخوشه ... آدم اينقدر سست و بي اراده ... يه كم سنگين باش.

انگار داشتم بلند بلند صحبت ميكردم اما متوجه شدم بابك هيچي متوجه نشده.

- از فردا پس فردا مطمئن هستم ديگه نميتوني ببينيش...چرا نميري باهاش يه قرار بذاري.

-از نظر تو خيلي سادست... اگه از دستم ناراحت بشه تموم دنيامو با دست خودم خراب كردم.

- مطمئن باش اينجوري هم هيچ دنيايي شكل نميگيره.

حرفش كاملا منطقي بود... حتي ميتونست باعث بشه تا دقايقي ديگه برا هميشه از دستش بدم...برا چند ثانيه چشمامو بستم و تصميممو گرفتم...بايد هر جوري بود...احساس خودمو بهش منتقل ميكردم...بايد ميفهميد چه احساسي نسبت بهش دارم...بابك داشت يه ريز حرف ميزد و تحريكم ميكرد... توجهي به حرفاش نداشتم به دخترك نگاهي انداختم...لبخند از رو لباش پاك نميشد...تنها كاري كه فكر كنم اون لحظه جرات انجامشو بخودم دادم اين بود كه بآرامي سرم را تكان دادم و او نيز سرش را تكان داد...معمولا اتوبوسي كه اون سوار ميشد خلوت بود. نگاهي به باك انداختم و گفتم: خط 24 مسيرش كجاست؟

- ميره عادل آباد

- تا كجا ميتونيم باهاش بريم؟

- فكر كنم تا چهار راه پارامونت با خودمون هم مسير باشه از اونجا هم ميتونيم با خط 6 بريم تا قصرالدشت.

- خوبه همين كارو ميكنيم.

بابك سرشو تكون داد و در حالي كه پوز خندي رو لباش آزارم ميداد گفت: سوار هم شديم كه چي؟ ميخواي چيكار كني؟

- هيچي فقط ميخوام بدونه بخاطر اونه كه دارم از اين مسير ميرم.

-همين ...خاك عالم برسرت ... اگه منم كه ميگم تا سوار شديم يه راست برو بغل دستش بشين و مثل اينكه از قبل ميشناسيش باهاش گرم بگير و صحبت كن...اينجوري كسي هم شك نميكنه.

- نه من از عهده اينكار بر نميام... نميتونم...

- اگه سوار شديم اينكارو نكردي ... خيلي احمقي.

بابك هيچوقت جرات نداشت با من اينطور حرف بزنه ... تا حالا خيلي جاها تودعواها پشتش در اومده بودم. اما اونروز اصلا برام مهم نبود چي داره بارم ميكنه... به تنها چيزي كه فكر ميكردم دخترك بود كه نگاهش تا خود قلبم رخنه كرده بود. تو همين فكرا بودم كه بابك گفت: اينم آخرين فرصتت ( اشاره به اتوبوسي كه به ايستگاه نزديك ميشد ) داره بسرعت بهت نزديك ميشه... راستي هنوز تلفن خونتونو وصل نكردن؟

-نه ... كاشكي وصل شده بود.

- اشكال نداره... يه كاريش ميكنيم...بريم.

اتوبوس كمي آنطرفتر روبروي جايي كه دخترك ايستاده بود توفق كرد. بسمت اتوبوس كه حركت كرديم از چشماي دخترك تعجب مي باريد ... سه چهارتا مرد و چندتا دخترخانم تموم مسافراي اتوبوس و تشكيل ميدادند .خترك بآرامي تو اولين رديف صندليهايي كه مخصوص خانمها در نظر گرفته شده بود و به قسمت آقايون وصل بود نشست و بما نگاه كرد...بابك هي بمن فشار مي آورد و در گوشم ميگفت: برو جلو برو ديگه معطل نكن يه كم بگذره ديگه نميتوني بشيني پهلوش برو ديگه...اما گوش من بدهكار اين حرفا نبود نميتونستم خودمو راضي كنم بدون هيچ مقدمه اي برم جلو بگم: سلام خانوم با من دوست ميشيد...خيلي احمقانه بود...حتما خودمو مسخره ميكردم ... اما بابك بهيچ صراطي مستقيم نبود...دست آخرهم وقتي ديد نميتونه منو وادار به اين كار بكنه...از كنار من رد شد و در حالي كه لبخند رو لباش بود سلام بلندي كرد و انگار نه انگار كه برا اولين باره كه با دختره حرف ميزنه رفت و كنار دستش رو صندلي نشست...من از خجالت سرخ شده بودم. دو رديف مونده به اونا خودمو رو يه صندلي ولو كردم و گه گاهي نيم نگاهي به اونا مي انداختم...دخترك در حالي كه مرتب نگاهش بسمت من بود مشغول صحبت با بابك بود معلومه داشتن در مورد من صحبت ميكردن دخترك هر از گاهي ميخنديد و بسمت من سرشو تكون ميداد . گذشت زمان و مكان و نفهميدم فقط يهو متوجه شدم بابك داره ميگه: فعلا خداحافظ ما بايد پياده بشيم.و من صداي نرم و مخملي دخترك رو شنيدم كه ميگفت: خداحافظ...خداحافظ آقا حسين.

ديگه هيچ چيز و هيچكس اهميت نداشت صداش با طنين زيباش داشت بارها و بارها تو گوشم تكرار ميشد... و من لبخند زدمو سري تكان دادم و با همين حس و حال اتوبوس را ترك كرديم.

-چي شد؟ چي گفتين؟

لعنتي بابك الان كه وقت صحبت كردن بود خفه خون گرفته بود و لام تا كام باز نميكرد.

- زود باش ديگه بترك...چي شد

- با با اي ول خيلي دختر باحاليه شانس آوردم خرابم نكرد.

-يعني چي؟

-ميدوني اينجور مواقع پنجاه پنجاست يا تحويلت ميگره و همه چي بخوبي و خوشي و طبق نقشه پيش ميره يا تحويلت نميگيره و همه چي خراب ميشه...اون وقت خر بيا باقلي بار كن...اين ميون هم يه سر خر پيدا بشه بياد حالتو بگيره.

- پس ايجوريا بود كه ميخواستي ما رو خراب كني؟

-نه بابا ميگم كه خيلي لوطي بود...

-خب نتيجه؟

نتيجه اينكه...قرار شد زنگ بزنه باهم صحبت كنين

-باهم صحبت كنيم؟ چطور؟

- ا...با اجازه من شماره تلفن خونمونو بهش دادم گفتم پدرت نيست مسافرته تلفنتون قطع شده...

حسابي حالم گرفته شده بود دوست داشتم ميپريدم يقه بابكو ميگرفتم تا ميخورد ميزدمش دستي به صورتم كشيدم تا يه كم عصبانيتم فرو كش كنه .

-باور كن من خواستم كمكت كرده باشم وگرنه نميدونستم از اينكه شماره خونمو دادم ناراحت ميشي؟

- من از اين ناراحت نيستم...چرا نميفهمي تو داري شالوده اين رابطه رو با دروغ ميريزي يه كلام ميگفتي تلفن ندارن...ميگفتي پدرش مرده...چرا منو وادار ميكني دروغاي تو رو با دروغاي بعدي تكرار بكنم...

بابك كمي خودشو جمع و جور كرد و گفت: اي بابا من فكردم چي شده؟

سمت بابك هجوم بردم و يقشو چسبيدم: يعني تو واقعا فكر ميكني اين اصلا مهم نيست...اهميت نداره به دوستت چه دروغايي رو تحويل ميدي...باور كه اولين جلسه اي كه ببينمش همه دروغاتو لو ميدم.

- اي بابا يقه رو ول كن... باشه برو بگو...هرچي دوست داري بگو...تو اصلا خوبي بهت نمياد... ميگن هر كي خوبي ميكنه بدي ميبينه ...همينه...بايد ميذاشتم از دستت بره...

زود عصباني شده بودم يقه بابك و ول كردم و چند قدم ازش دور شدم حالا كه بهتر فكر ميكردم ميديدم راست ميگه...اون لطف بزرگي در حق من كرده بود... در عوض من اينجوري داشتم جوابشو دادم...يه جوري شده بودم مثه كسي كه خجالت ميكشه بدون اينكه بطرفش برگردم گفتم:

ميبخشيد الكي عصباني شدم...راستش خيلي هيجان زده هستم...نميخوام از دستم ناراحت باشي.

- اشكال نداره باهاش هماهنگ ميكنم بهت ميگم كي زنگ ميزنه ميام دنبالت .

از چهاراه پارامونت كه سوار خط 6 شديم اتوبوس كيپ تا كيپ پر بود هيچ حرفي تا قصرالدشت بين ما رد و بدل نشد قصرالدشت يه تاكسي گرفتيم تا معالي آباد اونجا بود كه بابك گفت: نميخواي بپرسي چه چيزايي در موردت بهش گفتم؟

-چي گفتي؟

بابك در حالي كه لبخند رو لب داشت و بيرون و نگاه ميكرد گفت: اين مسير از جاده قصرالدشت و خيلي دوست دارم همش باغه...همش درخته... ديدي تو پاييز عجب منظره اي داره خيلي دوست دارم با دوست دخترم...سپيده رو كه ديدي...خيلي دوست دارم تو يه روز پاييزي كه زياد سرد نيست و هوا كاملا ابريه و تازه نم نم بارون پاييزي ميخواد بباره رو برگاي زرد رو زمين پا بذاريم و از آرزوهامون حرف بزنيم...خيلي شاعرانه ميشه...راستي تو كه بعضي اوقات يه چيزايي مينويسي چرا تا حالا در مورد پاييز نديدم چيزي نوشته باشي؟

-راستش بنظر من پاييز با تموم قشنگياش فصل عشاق شكست خوردست...بيشتر علاقه دارم از بهار بنويسم تا پاييز...

-بهش گفتم پسر خوب سالمي هستي... و شما اولين دختري هستيد كه تو زندگي سنگيش نفوذ داشته...

چشم غره اي بهش رفتم و بابك فورا ادامه داد: نه بابا... گفتمش اسمت حسين طا هرزاده ست بچه آباداني و نمره اول مدرسه شدي ساده هستي و ورزشكاري اهل هيچ خلاف و بامبول بازي هم نيستي...ازم پرسيد چه ورزشي كار ميكنه گفتم: ورزش رزمي پرسيد: خواهران هم داره گفتم: آره قبل از شروع كلاس آقايون خواهرا كلاس دارن آدرس باشگاه رو گرفت گفت: شايد بتونه برنامه تابستونشو جوري ترتيب بده تا بتونه بيشتر باهات آشنا بشه.

قند تو دلم نبود يعني ميتونستم تموم تابستون ببينمش؟ كم كم داشتم به خونه نزديك ميشدم من قبل از بابك پياده ميشدم بهمين خاطره خودمو جمع و جور كردمو در حالي كه دست بابك و ميفشردم ازش پرسيدم: يعني فكر ميكني واقعا زنگ ميزنه؟

-آره مطمئنم حتما زنگ ميزنه...زنگ بزنه بقيه كارها رو بسپار بمن.

تاكسي كه رسيد در خونه از بابك خداحافظي كردمو با يه دنيا آرزو و فكر و خيال پياده شدم تاكسي هنوز دو سه متري دور نشده بود كه بابك سرشو از پنجره ماشين بيرون آورد و با فرياد گفت: راستي يادم رفت اسمش فرشته ست.