(تقدیم به الف - شونته که شکوفائیم را مدیونش هستم)

منم سرگشتهء حيرانت اي دوست
كنم يكباره جان قربانت اي دوست
ولي ناشازش و پي وصل كويت
دهم سر بر سر پيمانت اي دوست
دلي دارم در آتش خانه كرده
ميان شعله ها كاشانه كرده
دلي دارم كه از شوق وصالت
وجودم را زغم ويرانه كرده
من آن آوارهء بشكسته حالم
ز هجرانت بطال و رو بزوالم
منم آن مرغ سرگردان تنها
پريشان گشته شد يكباره حالم
ز هر سر بر سر سجاده كردم
دعايي بر آن دلداده كردم
زحسرت ساغر چشمان اي دوست
لبالب يكسره از باده كردم
دلا تا كي اسير ياد ياري؟
ز هجر يار تا كي داد داري؟
بگو تا كي ز شوق روي ليلي
چو مجنون پريشان روزگاري؟
پريشانم پريشان روزگارم
من آن سرگشتهء هجر نگارم
كنون اميديست باميد وصلت
درون سينه آسايش ندارم
ز هجرت روز و شب فرياد دارم
ز بيدادت دلي ناشاد دارم
درون كوهسار سينهء خود
هزاران كشته چون فرهاد دارم
چرا اي نازنينم در خفايي؟
دمادم با دل من در جفايي؟
چرا آشفته كردي روزگارم؟
عزيزم دارد اين دل هم خدايي.