دلتنگی بسه وقت عاشق شدنه

عروسک قصه من-2

abda — Thu, 27 Mar 2008 20:14:18 GMT

- فردا صبح كه از خواب بيدار شديم اثري از پدرت نبود. همه جا رو دنبالش گشتيم و بهر اسمي كه ميشد صداش كرديم ولي توفيري نداشت. از ديشب به بعد هيچكس مازيارو نديده بود طرفهاي عصر نسرين و ديدم كه نفس نفس زنون در اتاقو باز كرد و گفت: مازيار كنار رودخونست نزديك همونجايي كه از آب گرفتيمش.

همه با عجله خودمونو به رودخونه رسونديم... مازيار رو يه تخته سنگ بزرگ نشسته بود و زار و زار گريه ميكرد. هر چي دلداريش ميداديم و ازش خواهش ميكرديم بگه چي شده انگار نه انگار... اصلا دوست نداشت با هيچكس صحبت كنه...زياد پا پيچش نشديم و همه با هم بسمت روستا برگشتيم. كابوس اونشب و گريه هاي اونروز و هرچي كه اونروز اتفاق افتاد از اسراري شد كه هنوز هيچكي از اون خبر نداره. تقريبا مازيار يكي از اعضاي خانواده بحساب ميومد مرد كاري و زحمتكشي بود و اصلا فكر و خيال برگشتن به شهر و ولايت خودشو نداشت حتي هيچ اشاره اي هم به گذشته اش نداشت. البته اين باون معنا نيست كه كسي ازش نميپرسيد... نه... ولي هميشه جز سكوت برا جواب هيچي نداشت. بهمين خاطر ديگه بكل از پرس و جو در رابطه با اين موضوع منصرف شده بوديم.

تو كاراي آبادي به همه كمك ميكرد... همنه از دستش راضي بودن... هيچ دشمني نداشت و اين تنها چيزي بود كه پدرتو راضي نگه ميداشت. بعضي وقتا طرحها و ايده هاي جديدي ميداد كه هميشه با استقبال روبرو ميشد. و با اجراي اونا يه سنگ از جلو پاي مردم آبادي برداشته ميشد و روز به روز مازياربين مردم روستا محبوبترميشد. دست خط بسيار زيبايي داشت به هيچكس برا نامه نوشتن نه نميگفت... اخه اونوقتا سطح سواد تو روستا خيلي پايين بود يه چندتا از اين سپاهي دانشا از طرف دولت يه مدتي ميومدن و يه چيزاي ياد ميدادن و ميرفتن... فقط ميخواستن مدت خدمتشونو بگذرونن و برن... هيچ تعهد و مسئوليت درست و حسابي نداشتن... ولي با وجود پدرت و همكاري اهالي يه مدرسه ساختيم... مدرسه كه نه وسط آبادي يه گله جا رو چهار ديواري كرديم و پدرت شد معلم مدرسه... هيچ مدرك و چيزي نبود فقط بچه ها و بعضي از بزرگا ياد ميگرفتن بخونن و بنويسن... از سرمونم زياد بود...منو نسرين و رقيه و يه دو تا از فاميلاي خودمون اولين كسايي بوديم كه تو باصطلاح مدرسه آبادي ثبت نام كرديم و با سواد شديم... گوش كردن به حرفايي كه پدرت سر كلاس درس ميگفت واقعا آدمو به رويا فرو ميبرد... ولي هميشه ميگفت گول ظاهر فريبنده شهر و نخوريد اينجا پر از صلح و صفاست در حالي كه تو شهر همش دروغ و نيرنگه.

بلاخره روز عروسي منو رقيه فرا رسيد تا الان به بهونه هاي مختلف از جمله مرگ و ميرو خشكسالي و اختلاف خانوادگي عقب افتاده بود ولي ديگه همه اين دوره ها رو پشت سر گذاشته بوديم و اگه خدا ميخواست همه چي داشت طبق برنامه بخوبيو خوشي پيش ميرفت. نامزاد نسرين هم اومده بود از دو تا ده اونطرفتر با ايل و طايفه ريخته بودن تو عروسي. پسره خودش آدم خوبي بود ولي خواهراي پاچه پاره و دو بهم زني داشت كه فضول بودن و تو هر كاري از جمله زندگي داداششون هم دخالت ميكردن... هيچكس از تيغ زبون تندشون در امون نبود بهر طريقي كه ميتونستن همه رو مسخره ميكردن و از همه چيز ايراد ميگرفتن و حتي تو زندگي سايرين هم دخالت ميكردن...بهمين خاطر ت اين ده و روستاهاي ديگه اطراف هيچ وجه خوب و اجتماعي نداشتن... نميدونم رو چه حساب سيف اله خان پدر نسرين و پدر بزرگ تو چطوري قبول كرده بود اين دو تا با هم نامزاد بشن.

بگذريم... مازيار سنگ تموم گذاشته بود از سير تا پياز كارايي كه تو عروسي بايد انجام ميشد و برنامه ريزي كرده بود و از رو برنامه جلو ميرفت... هيچكدوم از مهمونايي كه از راه دور دعوت شده بودن مازيارو نميشناختن ولي مازيار با خنده و رويي خوش از هم پذيرايي ميكرد و خنده از رو لباش دور نميشد.

با ياد آوري حرفاي شيرين عمو كريم يه كمي از حال و هواي سرد دور و برش دور شده بود. توله سگ جوون هر از گاهي از جاش بلند ميشد و يه نگاهي به بالا و پايين كوچه مينداخت و دوباره يه گوشه اي سرشو ميون دستاش ميذاشت و تو حالت خواب و بيداري از سرما زوزه هاي خفيف و سوزناكي ميكشيد...يه دفعه هم بلند شد و سمت پايين كوچه چند تا پارس كرد و دمي هم تكون داد و برگشت سرجاش...

بارش ممتد بارون هنوز ادامه داشت فقط يه كمي از وزش باد كم شده بود... سرما چشماشو حسابي سنگين كرده بود شايد اگه تن به خواب ميداد و ميخوابيد ديگه نميتونست بلند بشه... برا همين به خاطرات از دست رفته گذشته پر از درد و رنجش پناه برده بود تا بلكه ميون شلوغي در هم و برهم خاطرات شنيده ها و ديده هاش يه نقطه روشني پيدا كنه و يه لبخند رو لباش نقش ببنده... شايد بنوعي تو موقعيتايي گير كرده باشيم كه برا خلاصي از وضعيت بوجود اومده موجود به ياد آوري خاطره هامون پناه ببريم... فرهاد در همين حالت داشت تمام شنيده هايي كه عمو كريم با حوصله و شمرده شمرده براش تعريف كرده بود رو بياد ميآورد:

دو سه تا از شاگردا و يه چند تا از اهالي رو گذاشته بوديم تحت اختيار پدرت تا بتونه با امر و نهي كردن به اونا كارا رو بنحو احسنت به پيش ببره... كه خداييش خوب از پس كارا بر اومده بود و حواسش به هيچي نبود جز كارش... منو بابام هم داشتيم به مهمونا خوش آمد ميگفتيم كه يه لحظه متوجه شدم رقيه داره از تو خونه با دست بهم اشاره ميكنه كه برم پيشش... بهر كلكي بود چند لحظه بعد خودمو به رقيه رسوندم و گفتم: چيه... مگه نميدوني الان وقتش نيست كه ببينمت؟

- ميدونم... ولي همينطوري كه مشغولي يه نگاهي هم به نسرين بنداز... انگار همش دنبال مازياره؟

- خب داره كارا رو انجام ميده... بد كرده؟

- آخه خل و ديوونه كسي با نگاه كار انجام ميده... منظورم اينه نگاش دنبال مازياره.

- آها اينو بگو... فكر كردم وردست مازيار شده.

خب خداييش حرف حساب ميزد تا به چشم خودم نديدم باورم نشد...نسرين با نگاه همه جا مازيارو تحت نظر داشت اصلا تو حال و هواي خودش نبود... يه عده از دور و بريا هم كم كم متوجه شده بودن... ولي مازيار غرق كارش و بود و هيچ توجهي باين موضوع نداشت... هر وقت هم با نسرين روبرو ميشد لبخندي ميزد و ميرفت پي كارش... ولي مثه روز روشن بود كه نسرين داره خودشو بهر نحو به مازيار نزديك ميكنه... تا اينكه تو همين زاغ سياه چوب زدنا متوجه صورت برافروخته مجتبي نامزاد نسرين شدم... نميدوني از خشم چطوري داشت سبيلاشو يكي يكي با دندوناش از جا ميكند... اگه همينجوري پيش ميرفت مطمئنا از اون سبيلاي مشكي پر پشت ديگه چيزي باقي نمي موند... بايد يه كاري ميكردم و تا وضع بدتر از اين نشده بود نسرين و متوجه رفتار بچه گونش ميكردم. بهمين خاطر تو اولين فرصت خودمو به نسرين رسوندم و بازوشو گرفتم و كشيدمش پشت ديوار ساختمون... در حالي كه بازوش درد گرفته بود و داشت ميماليدش گفت: وحشي چته دستم درد گرفت؟

- چرا ميخواي كاري كني كه دوباره اين عروسي بهم بخوره؟

- من؟

- بله تو...ببين خودت خوب ميدوني روزي كه مازيار و از آب گرفتيم داشتيم مقدمات عروسي رو مي چيديم بعد از اون هم دوبار ديگه قرار گذاشتيم مراسم بگيريم كه نشد از روز دو سال گذشته... خواهشا دندون رو جيگر بذار امشب هم بخوبي و خوشي بگذره تموم بشه قول ميدم خودم در مورد تو با مازيار صحبت كنم... با اين كارات همه كم كم دارن متوجه ميشن.

- برام فرق نميكنه كي متوجه شده و كي نشده... من مازيارو دوست دارم... اگه اونم منو دوست داشته باشه همه چي حله... ولي اگه منو دوستم نداشته باشه همه من با مرتضي و اون خواهراي جادوگرش ازدواج بكن نيستم كه نيستم.

اين جمله آخرو تقريبا با صداي بلندتري داد زد بهمين خاطر در حالي كه دستمو رو دهنش ميذاشتم گفتم: ساكت دختر... ساكت... اين چه كاريه ميكني... اين حرفا جار و جنجال بپا ميكنه... من دارم بهت قول ميدم... هر كاري از دستم بر بياد انجام ميدم فقط امشبه رو تحمل كن اينم بخاطر رقيه.

- باشه كريم... من نميدونم چي خوبه چي بد... اميدوارم بعد از اين چند روزه عروسي و بعدش قولتون يادتون نره.

- چشم عزيزم... بخدا يادم نميره... مطمئن باشم.

- بله... بخاطر شما و رقيه... نه بخاطر خودم.

خلاصه خدا بخير كرد و اونشب همه چي بخير و خوشي تموم شد و نسيرين بعد از اون صحبتها حتي كوچكترين توجهي هم به مازیار نكرد و مجتبی هم عروسي رو با لبخند و خوشي بانتها رسوند... تموم خويشاوندا طي دو سه روز بعد برگشتن سر خونه و زندگي خودشون. چند روزي گذشت خبري از نسرين نبود... حتي بعد از عروسي هم بما سر نزده بود... سيف اله خان ميگفت تو خونه خودشو زندوني كرده بيرون نمياد... از موضوع صحبتايي كه با نسرين داشتم به رقيه هيچي نگفته بودم بخيال اينكه بعد از مراسم عروسي آبا از آسياب مي افته و همه چي فراموش ميشه با مازيار هم صحبتي نداشتم... مازيار اصلا از جريان بويي نبرده بود.

بخيال اينكه موضوع بفراموشي سپرده شده يه ماه گذشت... و من طي اين يه ماه فقط يه بار نسرينو ديدم كه اونم با نگاه پر معني نسرين همراه بود... تا اونجايي كه ميشد سعي ميكردم باهاش روبرو نشم تا شايد بتونه موضوع رو بفراموشي بسپره. ولي بلاخره نسرين كار خودشو كرد... يه روز جواد پسر دايي نسرين بدو بدو اومد سر زمين و گفت كه نسرين غيبش زده... تا شب تموم سوراخ سنبه هايي رو كه احتمال ميداديم ممكنه سر بزنه رو گشتيم... اما اثري ازش نبود... فورا فك و فاميلا جمع شدن يه جلسه ترتيب دادن... مادر نسرين مرده بود ولي بعلاوه پدرش... يكي از خاله هاش و دو تا داييش و دو تا عموي نسرين كه هر دو تا از سيف اله خان كوچيكتر بودن و من و خونوادمو رقيه و كدخدا محمد كه بزرگ روستا هم بحساب ميومد ديگه كسي حضور نداشت... هركي يه چيزي ميگفت و هم منتظر بوديم تا از هر فكر و ايده اي يه برداشتي كنيم... تا اينكه مازيار در زد و با اجازه وارد شد... كسي با ورودش مخالفت نكرد... همه اونو جزئي از خونواده ميدونستن... بمحض اينكه مازيار نشست سيف اله خان با نگاه مهربون هميشگيش به مازيار چشمشو دوخت و گفت: پسرم نميدونم اين چه بدبختيه كه داره بسرمون مياد...عقلم به جايي قد نميده... نميدونم كجا ممكنه رفته باشه... تو چيزي تو فكرت نيست؟

- راستش من نميدونم... از عروسي به بعد منم مثه بقيه خيلي كم ديدمش... يا شايد بهتر بگم اصلا نديدمش... برام عجيب بود تا اينكه از اينبر و اونور حرفايي بگوشم خورد...

همه نگاهها به مازيار دوخته شده بود عجب شخصيتي داشت اين مازيار...معلوم بود از همه چيز خبر داره و اصلا حرفي نزده...ميخواستم چيزي بگم كه متوجه نگاه خشمگين رقيه به مازيار شدم خيلي بد ميشد اگه رقيه حرف بي ربطي ميزد ولي دوباره مازيار بحرف اومد و گفت: شايد بعضي ها علي ناپديد شدن نسرين خانومو وجود من بدونن... ولي باور كنين تا همين چند روز پيش... از احساس نسرين خانوم هيچ اطلاعي نداشتم... نميخوام بحرفام شاخ و برگ بدم و وقت اين جلسه رو بگيرم... ولي الان كه از احساس نسرين خانوم مطلع شدم...

چند لحظه اي مكث كرد و بعد روشو كرد طرف سيف اله خان و با حالتي شبيه سجده كردن ادامه داد: منو ببخشيد... من آدم نمك به حرومي نيستم... من نمك نميخورم كه بعد بخوام نمكدون بشكونم... من مديون شما هستم... من مديون اين خونواده هستم... من مديون نسرين خانوم هستم... اعتراف ميكنم منم نسرين خانومو دوست دارم و اگه شما اجازه بدين و منو به غلامي خودتون قبول كنيد... ميخوام باهاش عروسي كنم... خواهش ميكنم... خواهش ميكنم...

عروسک قصه من-قسمت اول

abda — Thu, 20 Mar 2008 21:04:18 GMT

كوچه تو شب زمستوني فرو رفته و صداي شر شر بارون يه لحظه هم قطع نميشد آب بارون از گذر تموم درزها و جوبها تن به شيب پايين كوچه داده و سر و صدايي راه انداخته بود. تاريكي مطلق شب ابري ديماه قرص كامل ماه شب چهاردهمو تو خودش پنهون كرده بود. يه كم اونبر تر ناودوني فرسوده اي با سر و صداي فراوون صداي بارش رويايي بارونو تو خودش محو كرده و ديگه هيچ صدايي بگوش نميرسيد. پشت شيشه پنجره خونه روبرو بخار آب جمع شده و بخوبي ميشد گرماي توي خونه رو احساس كرد.

شايد توي همين خونه اي كه او زير سر پناه دم درش سر ميون زانو و دست زير بغل كرده

و از سرما بخودش مي لرزيد يه خونواده دوست داشتني كنار سماور كهنه مادربزرگشون كه شايد عمرشو داده باشه به شما بساط گرم و پر مهر چايي خورون بپا باشه. شايد هم همه زير كرسي گرم خودشون رفتن و چشاشون كم كم گرم خواب ميشه. پاهاش تو كتوني كاملا خيسش يخ زده بود انگشتاي پاشو بسختي حس ميكرد. خوب ميدونست كه دماي بدنش پايين اومده و ديگه زير بغلهاش هم احساس گرمي نميكرد. از لاي چاك سر زانواش سفيدي پاهاش توي چشم ميزد.

با وزش هر از گاه باد سرما تا مغز استخونش نفوذ ميكرد.

گذشت زمون رو فراموش كرده و زير سر پناه نسبتا وسيع يه خونه قديمي و بزرگ بخودش پيچيده و منتظر قطع شدن بارون ايستاده بود. با وجود اينكه خونه نمايي قديمي و رنگ و رفته داشت ولي ميشد با يه كم دقت فهميد كه از اون خونه هاي اشرافي اصيله كه مثه يه نگين انگشتر تو اون محله ميدرخشيد. محله آشنايي نبود همه چيز براش تازگي داشت اما سرما حس تماشاي تازه هاي اونجا رو هم ازش گرفته بود اگه باد نمي اومد مي تونست تا حدي سرما رو تحمل كنه . با هر وزش باد دندوناشو بهم فشار ميداد و هر چه بيشتر خودشو جمع و جور ميكرد. چشاش سنگين شده بود و ميل به خواب هر لحظه تو وجودش بيشتر و بيشتر ميشد ولي با اين وجود هر چند لحظه يه بار يه نيم نگاهي به بالا يا

پايين كوچه مينداخت. تا اينكه يه دفعه متوجه شد تو تاريكي مطلق بالاي كوچه دو تا چشم

براق داره نگاش ميكنه خواب از چشاش پريد يه كم جمع و جور شد تا بلكه بتونه به لرزش غير ارادي كه ناگهان تو وجودش افتاده بود غلبه كنه. نميدونست ترسيده يا اينكه هنوز از سرما داره بخودش مي لرزه بارش بارون يه لحظه هم قطع نميشد نور چراغ صد

وات زير سر پناه فقط تونسته بود يه دو سه متر اطراف در خونه رو روشن كنه بقيه

كوچه تو سياهي تيره شب فرو رفته بود بهمين خاطر اگه صاحب اون دوتا چشم وحشتناك به اين محدوده نميرسيد نميتونست بفهمه با چه يا كي بايد طرف باشه.

تو همين افكار سرگرم كننده بود كه يهو احساس كرد دو تا چشم براق داره بهش نزديك ميشه احساس ميكرد چشاش داره از حدقه بيرون ميزنه بخوبي ميدونست كه از هيچ چي تا حالا باين اندازه نترسيده بود. بي اراده نگاهي به سمت ديگه كوچه انداخت شايد باين فكر بود كه كسي رو ببينه و ازش كمك بخواد اما جز تاريكي و سكوت صداي ريزش بارون هيچي نبود. سرما از وجودش پريده بود الان جز اينكه ميخواست هر چه زودتر بفهمه چه اتفاقي داره ميفته به هيچ چيز ديگه اي فكر نميكرد حتي از ترس داشت بطور فرضي قدماي صاحب چشمو ميشمرد براي يه لحظه چشماشو بست و باز كرد شايد دنبال يه معجزه بود. اما حالا فهميده بود تو خيال و رويا نيست و ميتونه به حقيقي بودن چيزي كه ميبينه اعتماد داشته باشه. نفسي براحتي كشيد و بي اختيار يه لبخند زوركي رو لباش نقش بست چونكه الان ميدونست صاحب اون تا چشم براق و ترسناك يه توله سگ جوني بود كه مثه موش آبكشيده شده و از سرما زوزه هاي خفيف كوتاه و نامحسوسي ميكشيد و بسمت او مي اومد.

توله سگ جلو سرپناه كه رسيد زير چشمي و در حالي كه دمشو وسط پاهاش فشار ميداد نگاهي باو انداخت و آروم آروم در حالي كه مستقيما نگاشو باون نمي انداخت خودشو زير سر پناه كشيد و يه گوشه اي رو زمين چمباتمه زدو سرشو ميون پاهاش گذاشت و تو يه حالت خواب و بيداري اونو مي پائيد. هنوز چند لحظه اي از اومدن توله سگ نميگذشت كه چراغ سر پناه خاموش شد و توله سگ جوان اون و كوچه بارون زده همه تو تاريكي مطلق فرو رفتن.

اسمش فرهاد بود يه پسر تقريبا ريز نقش صد و هفتاد و پنج سانتي متري با چشم و ابرويي مشكي و موهاي صاف و تقريبا قهوه اي تيره. صورت گردي داشت كه هاله اي از غم هميشه تو نگاش موج ميزد. دستاش ظريف ودخترونه بود نوعي وقار و متانت خاصي تو وجودش بچشم ميخورد. موهاي خرمايي بسيار بلندش تا پشت شونه هاش ميرسيد. بلوز نسبتا نو سرمه اي رنگ كفش ته سبز كتوني چيني و شلوار جين آبي كهنه نخ نما شده اي بتن داشت.

تو خاطرات گذشتش اثري از پدر و مادرش نميديد شايد غير از چند تا عكس و يه گردنبند خانوادگي هيچ ميراثي از اونا بهمراه نداشت.

ولي يه چيزايي از پدر و مادرش شنيده بود كه تمومش برميگشت به خاطرات شيريني كه شوهر خالش يعني كريم آقا براش تعريف كرده بود. او هرگز دست نوازش مادر و پدرشو احساس نكرده بود عكسي كه تو گردنبند خونوادگي پدرش بهمراه داشت اونا رو بسيار مهربان و عاشق پيشه نشون ميداد پدرش مرد خوش قيافه و اشراف گونه اي بنظر ميومد كه چشايي بسيار زيبا و گيرا داشت كه با ابروايي كشيده و خوش حالت تو صورت سفيدش تزيين شده بود و با ريشاي صاف وخوش فرم خرمايش چهره اي مردونه و باوقار پيدا ميكرد.

مادرشم زن بسيار زيبا و دلربايي بود كه نجابت و مهرباني رو تو عكس هم ميشد از چهرش حدس زد و عاشق لبخند شيرين رو لباش شد.كريم آقا هميشه ميگفت: فرهاد تو از خوشگلي و خوش تيپي هيچ چي از اون خدا بيامرزا كم نداري چشم ابروات كه به پدرت رفته با همون نگاه مردونه و گيرا. لب و دهن و بيني كوچيكت هم به مادر خدا بيامرزت. اون گردي قشنگ صورتت هم به خاله جونت رفته.

بعد از مرگ پدر و مادرش خاله رقيه باصرار كريم آقا سرپرستي فرهاد و بعهده ميگيره و از تحويل بچه به پرورشگاه جلو گيري ميكنه و از اون به بعد كريم آقا مثه يه پدر دلسوز و فداكار از فرهاد مراقبت كرده و حسابي تر و خشكش ميكرد. كريم آقا كه فرهاد هميشه عمو كريم صداش ميكرد در مورد پدر فرهاد ميگفت: ما مازيار و مثه يه ماهي از آب گرفتيمش...باورت نميشه ولي عين حقيقته...وقتي به آب زدمو از آب درش آوردم تموم بدنش زخمي و تكه تكه بود. نيمه جون بود هيچكي اميدي به زنده بودنش نداشت ازش خون زيادي رفته بود چند جاي بدنش واقعا زخماي وحشتناكي برداشته و سرش در اثر برخورد به تخته سنگاي رودخونه شكافاي عميقي خورده بود تا به بهبودي كامل رسيد يه چند ماهي طول كشيد ولي جالب اينجاست وقتي بهوش اومد به همه مثه آدم فضائيها نگاه ميكرد... انگار كه از يه سياره ديگه اومده بود با تعجب نگامون ميكرد...حرف نميزد و چيزي نميگفت هميشه سوالامونو با نگاه بهت زده و متعجبش جواب ميداد . نميدونستم كيه و از كجا اومده حتي نميدونستيم چي بسرش اومده. همه ما براش غريبه هايي بوديم كه به چهره هامون عادت نداشت.

معلوم بود از جنس ما نيست. ماها آدماي ساده و دهاتي بوديم كه با يه كاسه آبدوغ خيار هم سير ميشديم و خدا رو شكر ميگفتيم. يك سال گذشت از نظر جسماني پدرت كاملا خوب خوب شده و تو كاراي كشاورزي و بقيه كارايي كه ما ميكرديم هم كاملا راه افتاده بود. كم كم منو خاله رقيه هم كه از پنج سال پيش نامزاد شده بوديم داشتيم مقدمات عروسي رو تو عيد فطر برنامه ريزي ميكرديم...راستي ميدوني تا وقتي كه پدرت گذشته خودشو بياد آورد و فهميد كيه و اسم و رسمش چيه چي صداش ميكرديم؟...احمد همه باسم احمد ميشناختنش بخاطر همين حتي بعد از ياد آوري حافظه ش خيليها مازيار صداش نميكردن دوست داشتن بهون اسمي كه پهلوشون طلوع كرده بهمون اسم هم غروب كنه.

اسم مادرت نسرين بود همه نسرين گل صداش ميزدن اون بود كه پدرتو شناور تو آب رودخونه پيدا كرد و دون دون صدامون كرد تا از آب درش آورديم...خلاصه اينكه مراقبتاي نسرين و تر و خشك كردناي اون بود كه پدرتو از مرگ حتمي نجات داد...فكر كنم اونوقتا پدرت بيست وچهار يا بيست و پنج سال بيشتر نداشت.

بلاخره تو همين هنگ و ونگ تداراكات عروسي بود كه چند تا از فك و فاميلاي دور كه اسم يكيشون مازيار بود و تو آبادي ديگه اي زندگي ميكردن برا خريد چند راس گوسفند پيش پدر نسرين اومدن و بعد از تفاهم قرار و مدار طرفاي غروب...وقتي همه بلند شدن تا از خونه خارج بشن پدرت از جاش جم نميخورد برا همه عجيب بود درسته كه اصلا حرف نميزد اما با رفتار و كردارش هميشه بهمه احترام ميذاشت بهمين دليل خيلي زود تو دل همه جا شد و همه با آغوش باز بين خودشون پذيرفتنش. تو خودش فرو رفته بود انگار هيچكس دور و برش نيست حتي صداي خداحافظي مازيار و همراهاشم نشنيد و در جواب سوالاي ما هيچ عكس العملي نشون نميداد.

طرفاي ساعت يك و دو بعد از نيمه شب بود كه صداي داد و فرياد همه رو از خواب پروند. صدا از اتاق پدرت بود همه با هر وضعي كه بودن با عجله خودشونو پشت در اتاق رسونده بودن پدر نسرين و نسيرين از بقيه جلو تر بودن و با ضربه زدن بدر ميپرسيدن : چيه احمد جان درو وا كن چي شده؟

پس از چند لحظه در اتاق بآرومي رو پاشنه چرخيد...پدرت با سر و صورتي خيس عرق و نفسهاي تند و تند جلو همه ايستاد و براي اولين با بحرف اومد و گفت: همه چي رو بياد آوردم...اسمم مازياره مازيار نصرتي...لطفا منو باسم خودم صدا بزنيد.

تولدی دوباره ام شاید

abda — Tue, 18 Mar 2008 22:30:18 GMT

سلام به همه دوستاي گلم:

سلامي به وسعت عشق...سلامي به سبكي ابر...به زلالي آب...

به يكدستي آسمان...به لطافت باران...سلامي به امروز...

سلامي به طلوع امروز ...سلام به بهاري دوباره...به تولدي ديگر

ميخواهم بابت تمامي انتظارهايي كه در طول سال گذشته بر شما تحميل كردم

عذر خواهي كنم...بابت تمام نبودهايم...بابت تمام بدقوليهايم...و بابت تمام

بديهايم . ميدانم در اين مدت یک سالروزهای بسیاری را بدليل اتفاق ناگواري

كه برايم افتاد وکم یا بیش همه در جريان هستيد در خدمت دوستان نبودم

كه دوباره بدين طريق از تموم دوستاي گلي كه يك لحظه هم تنهام نذاشتن

و با كامنتهاي پر از مهر و محبتشون شرمندم كردن و ابراز نگرانيهاشون

بيشتر و بيشتر مرا بزندگي دوباره دعوت كرد... اما هميشه هيچ كار

خدا بي حكمت نيست همونطور كه يه زندگي رو براحتي ميگيره همزمان

به يه زندگي بي ارزش هويت و بها ميده و باعث رشد دوبارش ميشه

و من همون تولدي ديگر هستم

مردي جديدي كه ناديده هاي زندگيشو دوباره ديد و براي ديده هاي

گذشته اش افسوس خورد...نميدونم اما من زندگي دوباره امو بيشتر

مي پسندم تا ببينم شما از اين به بعد نگرشتون نسبت بمن چه خواهد بود؟

همونطور كه همه دوستاني كه سر ميزنند متوجه شدند سعي كردم خيلي

چيزا رو با اين نگرش عوض كنم قالب وبلاگ...اسم وبلاگ و همينطور

از اين به بعد محتواي نوشتاري وبلاگ هم عوض خواهد شد...بهمين

منظور با عرض تاسف بايد خدمت همه دوستان عزيزم اعلام كنم كه

ديگه فرشته اي روي زمين آپ نخواهد شد...

ولي در همينجا به تمام علاقه منداي اين سرگذشت اعلام ميكنم كه:

منو فرشته هرگز بهمديگه نرسيديم از اين به بعد پدر فرشته گردانده

كامل اين سرگذشت ميشه بطوري كه ورق كاملا برميگرده...من طي

دوره نقاهتم كاملا فرشته رو از دست دادم...تماسش بكل با

من قطع شده بود و بابك هم ديگه بهم سر نميزد...روند رو به بهبودم

نيز به كندي پيش ميرفت

هيچ چيز اونجور كه بنظر ميرسيد نبود... تا اينكه يه روز در كمال

ناباوري با يه كارت دعوت به عروسي فرشته و بابك دعوت شدم...

از توصيف اين لحظات متنفرم...عروس داماد

براي ماه عسل به فرانسه رفتن و ديگه هرگز برنگشتن...الان فرشته

صاحب يه فرزند پسر و يه فرزند دختره كه اسم فرزند پسرشونو حسين

گذاشتن...فرشته دكتراي مامايي داره و بابك هرگز ادامه تحصيل نداد...

از چند و چون ماجراي بابك و فرشته هيچي نفهميدم...

نميدونم چطور ولي تونسته بود آدرس وبلاگمو پيدا كنه و هر وقت

فرشته اي روي زمين آپ ميشد

يه نظر كوتاه و مختصر بي نشوني ميداد و ميرفت...كاش حداقل يكشون

توضيح ميدادند كه چرا اين بلا رو سر من آوردند...بعد از اين ماجرا من

هرگز روحيه گذشته تلخمو بدست نياوردم

و شكستهاي پي در پي باعث شد با وجود طبع شوخ و خندانم آروم بشم

و تو خودم فرو برم...

اينها رو گفتم تا بدون پرداخت به زواياي تاريك و ناگفته ماجرا به حس

آخر سرگذشتم برسيد تا حدودي جبران مافات كرده باشم...باشد

كه دوستاي خوبم از تجربه هايي كه از رنج و محنت

بدست مياد درس بگيرن و سرشونو ودر جهت هر بادي خم نكنند...

در عوض از اين به بعد ميخوام داستاني ديگه اي رو آپ بذارم بنام:

((عروسك قصه من))...

اين داستانو سال شصت وهفت شروع كردم و سال شصت و نه پس

از نوشتن هشتصد صفحه به اتمام رسوندمش...داستانيه از ظهور يه

عشق...داستانيه از چرخ روزگار...داستان مرديه

كه دلش درياست و عشقش سرشار...بنظر من خوندن اون خالي از

لطف نيست...مطمئنم با خوندن

اولين قسمت اون از طرفدارهاي پرو پا قرص اون خواهيد شد...چرا كه

هر قسمتش يه حرف تازه ست از رنج و دردي كه حسش ميكنيم و دم بر نماريم.

دوست من

abda — Thu, 28 Feb 2008 22:06:18 GMT

(تقدیم به الف - شونته که شکوفائیم را مدیونش هستم)

منم سرگشتهء حيرانت اي دوست
كنم يكباره جان قربانت اي دوست
ولي ناشازش و پي وصل كويت
دهم سر بر سر پيمانت اي دوست
دلي دارم در آتش خانه كرده
ميان شعله ها كاشانه كرده
دلي دارم كه از شوق وصالت
وجودم را زغم ويرانه كرده
من آن آوارهء بشكسته حالم
ز هجرانت بطال و رو بزوالم
منم آن مرغ سرگردان تنها
پريشان گشته شد يكباره حالم
ز هر سر بر سر سجاده كردم
دعايي بر آن دلداده كردم
زحسرت ساغر چشمان اي دوست
لبالب يكسره از باده كردم
دلا تا كي اسير ياد ياري؟
ز هجر يار تا كي داد داري؟
بگو تا كي ز شوق روي ليلي
چو مجنون پريشان روزگاري؟
پريشانم پريشان روزگارم
من آن سرگشتهء هجر نگارم
كنون اميديست باميد وصلت
درون سينه آسايش ندارم
ز هجرت روز و شب فرياد دارم
ز بيدادت دلي ناشاد دارم
درون كوهسار سينهء خود
هزاران كشته چون فرهاد دارم
چرا اي نازنينم در خفايي؟
دمادم با دل من در جفايي؟
چرا آشفته كردي روزگارم؟
عزيزم دارد اين دل هم خدايي.

حادثه خبر نميكند

abda — Thu, 28 Feb 2008 21:34:18 GMT

همه جا تاریک بود نمیدونم تاریکی بود یا چشامو بسته بودم اما هر چی بود میلی برای برهم زدن این تاریکی و ورود به روشنایی نداشتم...

تموم وجودم درد میکنه اما حتی حس فریاد زدن هم ندارم بی حسی و بی حالی مطلق تموم وجودمو فرا گرفتم هیچ صدایی جز صدای مقطع بوق خفیف یه دستگاه مثه دستگاه ضربان قلب شنیده نمیشه...بوی الکل همه جا هست انگار که یه جا بسته شده باشم قدرت هرگونه حرکتی رو از دست دادم یه چیزی تو دهنمه مثه لوله هر از گاهی بکار میفته و دهنمه خشک میکنه سردرد بسیار شدیدی دارم داره دیونم میکنه اگه بتونم باهاش کنار بیام شاید باز بتونم با همین چشم بسته بخوابم...یه صدای پای خفیف به صداهایی که میشنیدم اضافه شد اما اونم ازمن دور میشد و بازم سکوتی بود که برام بی مفهوم جلوه میکرد!

* * *

- مهندس مطمئن باش تموم چیزایی که لیست کرده بودین تهیه کردم...دیروز تا نزدیکای ساعت نه شب داشتم از اینور و اونور وسایل و ابزاری و رو که سفارش داده بودین میخریدم

-ایرادی نیست نمیخوام اونجا میریم سرپرست کارگاه غر بزنه بگه چرا وسایل درخواستی رو تهیه نکردین...

-نترسید...بیخود میکنه حرفی بزنه...همینه که هست...اما با این وجود خیالتون راحت باشه

فقط یادم بندازید قبل از اینکه از شهر خارج بشیم یه چیزایی برا صبحانه و نهار خودمون بگیریم.

-صبحونه که ایرادی نیست اما نهار که اونجا هست.

- راستش مهندس زیاد دلم بر نمیداره از دست این آشپز شرکت چیزی بخورم یه جورایی قیافشو که می بینم دلم از غذا خوردن برمیگرده.

-ای بابا دلت پاک باشه جعفر آقا وگرنه غذاها فقط مزه اشون فرق میکنه همشون قابل خوردن هستن.

-راستش مهندس موندم شما کجا درس خوندین و چطور لیسانس گرفتین

-چطور مگه؟

-نه خدای نکرده قصدم توهین نیستا...منظورم اینه با کارگرا مهربونید و تو قید و بند ریزه کاریها نیستین کارگرا هم که قربونشون برم بیشتر از همه فقط از شما حرف شنوی دارن باهاشون می شنی و میخوابی و میخوری و بلند میشی...موضوع چیه؟

-راستش آقاي جعفري فلسفه من تو کار و کارگاه دوستیه بنظر من آدم اگه شخصیت داشته باشه برای دوستی حاضره هر کاری کنه مقام و جا سر جای خودش اما بنظر من بعضی جاها کاری که دوستی و محبت میکنه هیچ زور و دستوری نمیتونه به انجامش برسونه بخاطر همینه که قبل از هر چی با زیر دستام دوست هستم تا رئیس...و این برام ارزشش از هر چیز دیگه اي بالاتره راه خودمو میرم البته تا وقتی كه کسی از دوستیم سو استفاده نکرده مشکلی نیست اما خدای نکرده اگه کسی به فکر سواستفاده از این حسن نیت بیفته بدجوری باهاش برخورد میکنم

-آره وصف بدخلقیاتونم بگوشم خورده...خیلی خب اگه میخوایم نهار اونجا باشیم باید بریم که کم کم داره ساعت شیش میشه

کلا" آدم خوب و نرمالی بود یه دو سه ماهی میشه که استخدام شرکت شده مرد میان سال و مسن دنیا دیده ایه بهش اعتماد کامل دارم پنج تا بچه داره و بازنشسته ارتش بوده تو بعضی از کارا هم باهاش مشورت میکنم یه تنه همه کارای تدارکات شرکت و میچرخونه

-راستی ديروز پولو حواله کردی؟

-بعله اولین کاری که کردم پولو حواله کردم که دیگه صدای غروغر سرپرست کارگاه و نداشته باشیم

- نه اون بیچاره هم باید جوابگوی زیر دستاش باشه کم که نیستن ماشالله بیست نفر شدن...

-دیگه کی اضافه شده؟

-راننده بلدوزر و یه کمکی و سرویش کارش

-خوبه والله هرکی از خونونه و خونوادش رونده و مونده میشه شما میارینشون سر کار

-ای با با آقای جعفري اینا که دیگه نیروی متخصص هستن

-من نمیدونم فقط الکی دور و بر خودتونو شلوغ پلوغ نکنید

-نخیر شما ناراحت نباش الان میری می بینی الکی شلوغ پلوغ نیست...فقط یادت باشه...صبرکن همینجا جلو این سوپری بایست یه مقدار خرت و پرت برا صبحونه بگیریم

- چشم...چند لحظه صبر کنید...ای با با مثه اینکه دیگه کسی به چراغ راهنما هم اهمیت نمیده

خورشيد داشت كم كم از سمت شهرستان ميناب خودشو بالا ميكشيد هوا خوب بود اما رطوبت خيلي زياد بود وقتي در ماشين باز ميشد انگار يه سطل آب ريختن روت خيس خيس ميشدي زياد طول نكشيد كه سرو كله آقاي جعفري پيداش شد با يه كيسه پلاستيك بزرگ .

-بفرما اينم يه صبحونه دو نفره انرژي زا نميدونم چرا بعضي از اين فروشنده ها زورشون مياد فاكتور بدن...

-شايد فكر ميكنند يه چند قلم جنس برا صبحونه ارزش فاكتور و نداشته باشه.

-آره حتما همين فكرو ميكنند وگر نه... بگذريم مهندس...زحمتشو ميكشي يا بزنم كنار

-تا آمادش ميكنم ميتوني به رانندگيت ادامه بدي

در حين اينكه خمير نون باگتها رو در مياوردم و لقمه ها رو آماده ميكردم هيچ حرفي بين ما رد و بدل نشد...اين جاده هميشه شلوغ بود و پر برخورد ولي مدتيه كه دو بانده شده بود و از تصادفهاي منجر به مرگ تا حد زيادي كم شده بود و اين جاي شكرش باقي بود كه اداره راه و ترابري تازه بعد از سالها بفكر راه چاره افتاده بود تا فكري بحال وضع نابسامان اين جاده پر حادثه بكنه بهرحال تازه اول راه بوديم بين راه هيچ سالن غذاخوري يا جايي كه بشه ايستاد و صبحونه رو خورد وجود نداشت بنابراين مجبور بوديم حتما صبحونه رو تو ماشين و در حين رانندگي بخوريم...

-خدا بخواد امروز هوا خوبه...اما شرجي زياده

-بذار يه كم از بندر دور بشيم شرجي كم ميشه... و وقتي كه به معدن برسيم هوا گرم و كاملا خشك ميشه

دو ساعت ونيم بيشتر راه نيستا اما ببين چقدر رو آب و هوا تاثير داره

-آره قدرت خداست... ميخواي لقمتو بدم.

-نه شما بخوريد من بعد ميخورم

-اوكي

يه چاي گرم برا خودم ريختمو و شيرينش كردم نون و پنير و با چاي شيرين و خيلي دوست دارم.

-ميخوايد آرومتر برم تا صبحانتونو بخوريد؟

-راحت باش من كار خودمو ميكنم

خورشيد ديگه كاملا بالا اومده بود جاده رفت خلوت بود اما باند برگشت خيلي شلوغ بنظر ميرسيد مناظر بيرون يكي پس از ديگري بسرعت از جلوي چشمامون فرار ميكردن چند تا شتر ميون درختاي بي عار آروم آروم نشخوار ميكردن و يك چوپان زن با نقاب سنتي بروي چهره بدنبالشون روان بود هنوز به پل اول نرسيده بوديم بعد از پل اول به اولين دهكده هاي بين راه برخورد ميكرديم هيچ حرفي بينمون رد و بدل نميشد سكوت بامزه اي بينمون حكم فرما بود نميدونم هميشه دوست دارم حين سفر ساكت باشم تا بتونم تو ذهنم يه چيزايي از ديده هامو سر هم كنم و يه نكته هايي رو هم بخاطر بسپرم تا بتونم از ميون اونا چيزي بنويسم و به دوستاي وبلاگيم ارائه بدم تو سكوت به خيلي چيزا فكر ميكنم به خودم به كسايي كه ميشناسم و به كسايي كه دوستشون دارم ...تكون نسبتا خفيفي رشته افكارمو پاره كرد...نگاهي به آقاي جعفري انداختم.

-چيزي نيست مهندس جون...به جاده هاي اينجا كه بايد عادت...

هنوز حرفش تموم نشده بود كه ماشين با تكون و صداي شديدي از زمين بلند شد

-يا ابوالفضل...وااااااي

-يا خداااااااااااااااا

سرو صدا و تكونهاي بسيار...دست آقاي جعفري محكم به صورتم اصابت كرد درد بسيار شديدي وجودمو فرار گرفت و صورتم خيس شد...هنوز ماشين بشدت در هوا و زمين پيچ و تاب ميخورد و هردو با هر چرخش و اصابت ماشين بزمين بيشتر آسيب ميديديم... تا اينكه ماشين با اصابت به چيز محكمي آروم گرفت...تموم وجودم درد ميكرد بادرد فراوان سرم بسمت آقاي جعفري برگردوندم و بخيال اينكه صداش ميكنم سعي بيهوده اي داشتم

آقاي جعفري تكون نميخورد و از سر و گوشش خون بيرون زده بود وحشت سراپامو فرا گرفته بود...چرا تكون نميخورد؟

نميتونستم تكون بخورم سقف ماشين تقريبا بسرم چسبيده بود و خورده شيشه هاي روي صورتم آزارم ميدادن...صداي بوق ماشين هم به وحشتم افزوده بود...بسختي نفس ميكشيدم و مايع گرم و شور مزه اي رو تو گلوم احساس ميكردم...شديدن به كمك احتياج داشتم...اما صدام در نمي امد...گرد و خاك همه جا رو فرا گرفته بود...احساس ضعف تمام وجودمو فرا گرفته بودو تنها چيزي كه توي گوشم باقي بود صداي بوق ممتد ماشين بود و ديگر هيچي نفهميدم...

* * *

هنوز سرم درد ميكنه چند لحظه پيش با صدايي سعي كردم بارومي چشمامو باز كنم اما موفق نشدم...قادر نبودم هيچ حركتي بكنم اما متوجه شخصي بودم كه داشت دور و برم ميچرخيد و با لمس دستم و سوزش آمپولي كه بدستم فرو ميرفت دوباره از هوش رفتم.

* * *

- كي بهوش اومد؟

- بمحض اينكه بهوش اومد صداتون كردم فكر كنم يه دو سه دقيقه اي ميشه

دستي پلك چشمامو باز كرد تصوير مشخصي نبود يه سياهي و نوري كه بواسطه يه چراغ قوه كوچك آزارم ميداد.

-خوبه بگيد يكي از بستگانش بياد

-فقط دوستاش هستن

-باشه به يكيشون بگيد بياد تا براش نسخه بدم

-چشم دكتر

باد خنكي صورتمو نوازش ميكرد و بوي الكل و مايع ضد عفوني همه جا به مشام ميرسيد

-سلام آقاي دكترمن آرش هم شريك و هم دوست آقاي طاهرزاده هستم

-سلام جانم يه نسخه براتون مينويسم كه بايد از بيرون تهيه كنيد

-بله آقاي دكتر حتما

-فاميل يا بستگان نزديك ندارند كه خبرشون كنيد چون حال زياد مساعدي ندارند شايد تو بيست و چهار ساعت آينده احتياج به عمل مجدد داشته باشند

-آقاي دكتر يه بار عمل شدن

-بله ميدونم اما تموم ريه شون پر از خون شده بود اين عمل الزامي بود وگرنه خفه ميشدن...الانم بايد بخاطر شكستگي كتفشون عمل بشن و چيزاي ديگه كه بعدا براتون شرح ميدم

-بله متوجه هستم اما ايشون فاميل يا بستگان خاصي رو ندارن پدر و مادرشون كه برحمت خدا رفتن خواهرو برادري هم ندارند فقط يه دختر كوچولو دارن كه با همسرش تو شهرستان زندگي ميكنه...و متسفانه از همسرشون هم كه جدا شدن

-خب بهر حال شما بايد با بيمارستان همكاري لازم رو داشته باشيد

-بله آقاي دكتر از نظر خرج و مخارج بيمارستان نگران نباشيد من خودم تموم هزينه ها رو تقبل ميكنم

-خب پس مشكلي باقي نميمونه..اما ميتونيد بخاطر اينكه براش اتاق خصوصي گرفتين...شبا يك نفر پيشوش بمونه.

-بله آقاي دكتر ترتيبشو ميدم...با اجازتون من برم داروها رو تهيه كنم

-خواهش ميكنم بفرماييد

-پرستار لطفا دو سي سي.....به سرمشون اضافه كنيد

-چشم آقاي دكتر

و دوباره صداي پايي كه دور ميشد و صداي بلندگوي بيمارستان كه ميگفت: دكتر مصلحي به سرپرستي اتفاقات...دكتر مصلحي به سرپرستي اتفاقات

* * *

-سلام...پيرمرد...تو كه همه ما رو ترسوندي

-سلام

-چطوري؟

-بد نيستم يه كم درد دارم

-صبركن پرستارو صدا بزنم

-نميخواد

-چي نميخواد بپا گذاشتن برات تا بهوش اومدي خبرشون كنه

آرش كه بيرون رفت سعي كردم يه كم جابجا بشم...اما هر سعي كردم نتونستم...فقط احساس درد بيشتراز تكون خوردن منصرفم كرد . دو سه دسته گل قشنگ رو ميز دو طرفم بچشم ميخورد احساس آرامش خاصي به آدم دست ميداد تا حالا كسي برام گل نياورده بود اول پرستار بخش و سپس آرش بداخل اتاق آمدند.

-سلام...حالتون چطوره؟

-ممنونم خانم بد نيستم فقط نميتونم تكون بخورم

-ميخواي با اين همه جاي شكسته تو بدنت تكون هم بخوري

-تا كي بايد اينجا باشم؟

-تا وقتي كه دكتر اجازه مرخصي بهت بده

-دكتر كي اجازه ميده؟

-وقتي كه حالت خوب بشه

-كي حالم خوب ميشه؟

-خدا ميدونه...الان اجازه بديد من مقدمات كار و انجام بدم تا دكتر بياد...بعد هر سوالي داشتي ازش بپرس

به آرش كه نگاه كردم داشت ميخنديد و سرشو تكون ميداد

-تو كي ميخواي از اين كارات دست برداري؟

-هيچوقت

در باز شد و يه دكتر مسن با چهره اي مهربون وارد شد

-سلام آقاي دكتر

-سلام جانم...به به ميبينم مرد خوش شانس داره لبخند ميزنه

-سلام

-سلام عزيزم...حالت چطوره ...احساس بدي نداري

-نه آقاي دكتر...فقط احساس كوفتگي شديد دارمو تموم بدنم درد ميكنه

-خب طبيعيه...دو جاي سخت العلاج بدنت شكسته يكي كتف راست و چهار تا از دنده هات كه يكيش باعث خوريزي ريه شده بود چند تا شكستگي معمولي هم داري كه زياد مهم نيست...ببينم سر گيجه نداري...يا حالت تهوع...

-نه آقاي دكتر فقط سر درد دارم

-سردرد مهم نيست مال ضربه هاي واردست اما...اگه احساس سرگيجه يا حالت تهوع داشتي حتما پرستار بخش رو خبر كن

-بله چشم حتما

-فشارشون چنده...

دكتر مشغول سوالهاي تخصصي خودش از پرستار بود كه در باز شد و دوستم آرمان كه يكي از كارمنداي شركت نيز بود وارد شد

-سلام...اجازه هست

كسي جوابشو نداد اما با ديدن لبخند من و آرش وارد شد و يكراست كنار تختم قرار گرفت

-چطور اومدي تو؟

-اي بابا عزا گرفته بودم كه يهو يكي از باجناقامو ديدم...نميدونستم نگهبان اينجاست

-خوبه پس پارتي داشتي

-بله...حالتون چطوره جناب طاهرزاده...

-ممنونم بهترم...

-تو اين مدت كه نبودين حسابي همه دلتنگتون شدن

-مگه چند وقته اينجام؟

-اي بابا فقط بيست روزه تو كما بودي...امروزم روز بيست و ششمه كه بعد از اولين باري كه چشماتو باز كردي...داري حرف ميزني

بيست وشش روز بود كه من تو بيمارستان بستري بودم و تو اين مدت از اوضاع و احوال اطرافم بي خبر موندم...صحنه تصادف بارها و بارها تو ذهنم مرور شده بود و هر بار با وحشت و تاسف به پايان ميرسيد.

-راستي از آقاي جعفري چه خبر؟

هم آرمان و هم آرش هر دو ساكت شدن...و نگاهي به همديگه كردن آرش يه قدم به تخت نزديك شد و در حالي كه غم تو چشماش موج ميزد گفت:

متاسفانه آقاي جعفري چند روز پس از انتقالش به بيمارستان فوت شدن...

ديگه صداشو نمي شنيدم تصوير بگو بخندهام با آقاي جعفري مثه يه پرده عريض داشت جلو چشمام رژه ميرفت بغض غريبي گلومو ميفشرد رومو از دوستام برگردوندم ميلي به صحبت كردن نداشتم و صداي فرياد آقاي جعفري كه ميگفت يا ابوالفضل تو گوشم مي پيچيد...دست آرمان به شونم كه خورد رومو برگردوندم

چشمام پر از اشك بود و تصوير واضحي از آرش و آرمان نداشتم...آرش دستمالي از جعبه در آورد و بآرومي اشكامو پاك كرد...

- اي بابا ملاقاتي برا اين نيست كه مريض و ناراحت كنه ايشون به استراحت احتياج دارن نبايد ناراحتشون كنيد...لطفا تشريف ببريد بيرون

- ميبخشيد آقاي دكتر در مورد همكارشون كه تو تصادف باهاشون بود پرسيدن...ما هم مجبور شديم حقيقتو بهشون بگيم...

-اينجا بهتر بود حقيقتو چند روز ديگه كه حالشون بهتر ميشد ميفهميدن شما چه ميدونيد الآن چه فشاري رو تحمل ميكنه؟...بيرون باشيد آقا...لطفا بيرن باشيد

از رفتن آرش و آرمان هيچ ناراحت نشدم...واقعا احتياج داشتم كه تنها باشم...ميخواستم كمي با افكار خودم خلوت كنم...اونشب نتونستم بخوابم وتا خود صبح بيدار بودم وقتي از پنجره اتاق طلوع خورشيد رو ميديدم كمي چشمام ميسوخت بخاطر همين براي چند لحظه چشمامو رو هم گذاشتم كه صداي باز شدن درب اتاق بگوشم خورد...

- خب خب ميبينم راحت خوابيدي...همراه نداشتي؟

-نه نداشتم...

-احساس درد نداري؟

-سوال عجيبيه...تموم بدنم درد ميكنه...مخصوصا سرم

-بهر حال وظيفه دارم بپرسم...البته اين دردها طبيعي هستن...منظور من دردي غير از اين دردهاي چند روزه اخيره؟

-نه...اما باز احساس ميكنم سرم بيشتر از هر روز درد ميكنه

-به لوله توي بينيت كه دست نزدي؟

-نه جراتشو ندارم

-خوبه...بعد از صبحونه دكتر حتما ويزيتت ميكنه

پرستار خوبي بود...خيلي هوامو داشت...بدون اينكه حرف ديگه اي بينمون رد و بدل بشه اتاق رو ترك كرد...از فكر آقاي جعفري و خانواده اش بيرون نمي اومدم

ولي اونقدر خسته بودم كه وقتي چشمامو به بيرون از پنجره دوخته بودم خوابم برد.

* * *

داشتم مرخص ميشدم از روزي كه يراي اولين بار چشمامو باز كردمو فهميدم كجام نوزده روز گذشته بود كلي از رفقا و كارمنداي شركت تو اتاق و دم در بيمارستان جمع شده بودن از بس كه ازشون تشكر كرده بودمو به سوالاشون جواب دادم خسته شده بودم اما از يه طرف به همشون حق ميدادم همشون دوستاي خوب و مهربوني بودن كه بنوعي سعي ميكردن تا ناراحتي و ابراز تاسف خودشون و از اين ماجرا بيان كنند ولي نميدونم شايد اگه شما رو هم با چند خروار گچ كه بدورتون پيچيده شده بود اينور و اونور ميبردن و سوال پيچتون ميكردن حتما كلافه ميشديد...از دور ميون اون همه رفيق آرمان رو ديدم...دو سه بار صداش كردم تا خودشو از ميون ازدحام كشيد جلو و دسته صندلي چرخدارمو گرفت

-بله؟

-چكار كردي؟

فرستادم

-نگفتي كه دارم مرخص ميشم؟

-نه نگفتم...ولي فكر كنم اگه ميگفتي بهتر بود...بايد از نگراني درش ميآوردي

-ميدونم...ولي ميخوام اگه بشه خودم از تو خونه براش ميل بفرستم

-باشه من كه سر در نميارم

-برا دوستاي ديگه چطور؟

-راستش با كاراي شركت زياد وقت پيدا نميكنم برم اينترنت...با همون دو سه تا پيغام اولي كه داده بودي به دوستاي وبلاگت خبر دادم...اما بقيه رو متاسفم تو اين مدت وقت نكردم برم حالتو بهشون خبر بدم...ولي تا اونجايي كه شده فقط برا (ا- شانتي) هر وقت گفتي پيامهاتو فرستادم.

_ممنونم...نميدونم اگه تو رو نداشتم چه ميكردم؟

-هيچي اينقدر آدم اينجا دور و برت ريخته كه يكي ديگشون مياد چرخ دستي رو هل ميده...

از اينكه داشتم از بيمارستان مرخص ميشدم خيلي خوشحال بودم...دلم برا يه نت درست و حسابي و سر زدن به دوستاي اينترنتي و ديدن وبلاگهاي پر احساس و رنگارنگشون لك زده بود...ولي متاسفانه با وجود اينهمه گچ دور و برم و درد شديدي كه داشتم فكر نكنم بتونم جواب محبتهاي بي دريغشونو بدم...حداقل تا يكماه آينده تايپ حروف برام خيلي سخت و دشوار بود چون دو تا از انگشتهاي دست راستم نيز از جا در رفته بود بنابراين قدرت و ناي حركت دادنشونو نداشتم يعني به عبارتي در حدود دو ماه ديگه هم بايد با يه پرستار سر خونه سر ميكردم كه البته همگي از رفقا بودن...طرفهاي ساعت هفت بعد از ظهر ديگه كاملا خونه از هوادارها و عيادت كنند ها خالي شده بود و تونستم چند لحظه اي چشمامو ببندم...

* * *

-نميخواي بلند شي؟...چند دقيقه ديگه بايد داروهاتو بخوري

-ساعت چنده؟

-نزديك هشته

-شب؟

-اي بابا ديشب رو كه مثه جنازه خوابيدي...دلم نيومد حتي برا داروهات بيدارت كنم

-هشت صبحه؟...

-آره مگه چطور...ديشب ميخواستم برم نت...

-بري كجا؟

-برم تو اينترنت

-بابا فارسي خودمون صحبت كني ما هم بفهميم چي ميشه...خدا رو خوش نمياد سر پيري سر كار بذاريمون

-آقا الماس من روز روزونش سر كارت نميزاشتم الان كه شب تاره...من بخودم همچين اجازه اي نميدم

الماس آدم بسيار خوب و محترمي بود علي رغم پوست سياهش دلش سفيد و پاك بود كه همه رقم با آدماي دور و برش راه ميومد شوخ بود و اغلب اوقات از دستش از خنده ريسه ميرفتيم كاراي خونه رو انجام ميداد هميشه دو سه ساعت رو اينجا تو خونه ميگذروند خونه رو تميز ميكرد و ميرفت اما فعلا برا اينكه از من مراقبت كنه قبول كرده بود كه تمام وقت خونه باشه

-مي بخشيد الماس ميتوني لب تابمو بياري؟

-از آوردن كه ميارم...اما فكر نكنم كار كردن با كامپيوتر الآن براتون خوب باشه

-نترس خودمو خسته نميكنم...فقط ميخوام يه سر به وبلاگم بزنم

-باشه از ما گفتن بود...حتما صبحونه هم نميخوريد؟...

نگاش كه كردم آروم ازم دور شد...و پس از چند لحظه با لب تاب برگشت و در حاليكه هنوز غر غر ميكرد لب تاب رو كنارم رو زمين گذاشت و رفت...ولي مطمئن بودم كه تا دست و صورتمو نشوره و بهم صبحونه نده برام خط تلفنو نمياره.

نيم ساعت بعد وقتي وبلاگم باز شد از ديدن اون همه نظر چشمام داشت قيلي ويلي ميرفت تقريبا با اون وضعيت حالي يه نيم ساعتي طول كشيد تا تونستم تموم نظراتو بخونم با خوندن بعضي از نظرات چشمام پر از اشك شده بود . بعضي از دوستان واقعا با پيامهاي پر احساسشون شرمنده ام كرده بودن واقعا نميدونستم چي بگم ولي بعضي ها فقط و فقط بفكر دعوت كردن سايرين براي ديدن وبلاگهاشون بودن... نميدونم چطور بايد به ابراز احساسات دوستايي كه نگران و ناراحت حالم بودند جواب بدم باور كنيد هر كلمه و هر جمله يا هر متني كه بفكرم ميرسيد رو براي تشكر از دوستان خوب و مهربانم كم قدر و كوچيك ميبينم بنابراين تنها تصميم گرفتم در اينجا دليل غيبت طولاني و دوري از محبتهاي بيدريغشونو با نوشتن علت دوري توجيه كنم كه مطمئنا باز اين متن سرگرم كننده براي من جاي هيچگونه تشكري رو نميگيره اما در اينجا از تموم كسايي كه تو اين مدت اظهار نظر كردند سر زدند و نگران بودند كمال تشكر رو دارم ميدونيد كه هيچ چيز نميتونه بيانگر نگرانيها و دلواپسيهاي شما دوستان گلم باشه اما باور كنيد همه شما رو دوست دارم و هرگز فراموشتان نميكنم...بديهست كه تنها الطاف خداوند بزرگ و دعاي مستدام خير شما منجر به بهبودي و سپري اين روزهاي سخت بوده كه اميدوارم بتوانم بنوعي در شاديهایتان جبران كنم...باميد آنروز

الهي هر که را عقل دادي چه ندادي ، و هر که را عقل ندادي چه دادي؟

abda — Sat, 29 Sep 2007 20:08:18 GMT

ای بيدار در خوابهايم . ای آشکار در پنهانم

هم اکنون که دست به آسمان برده ام و از اعماق دل در کرانه هاي کهکشان برآستان وجود لايتناهيت دعا می کنم با تمام کوچکی خود ،خواهش بی پايانت را بانگ می زنم ...

در چنين شبهايی بيدارم و بر زبانم ذکر نام توست چو ذکر صاحب عدل دارم ...

ای آنکه از درون ، آسايش و آرامشي . ای آنکه بر من منت بندگی نهاده ای . ای ناز نيازمند . ای زيبای ساکت و بيناي من

ای حقيقت خلوت تنهائيهاي من . ای تفکر وجود . ای مالک شبهای خستگي . ای مالک روح و جسم . ای آنکه از هر که بگريزم بر خانه پر اميد تو پناه می آورم . ای در شبهای بيكسي شنونده دعاهای شبانه ام

ای آنکه بی پاسخ نگذاشته ای هر آنچه خواستم . ای آنکه هنوز هم معجزه گري . ای آنکه شرمسارم از آن چيزی که به من دادی و من نديدم و شکرت نعمتت نکردم. ای نگاهدارنده مسافران غريب عرفانت . ای موسيقی بی کلام عشق . ای رود زلال روح من .

تو را به زمزمه های عاشقانه ام ، تو را به نام بزرگ مردی که در اين شبها نامش به خدا می ماند و شفايش به بزرگان ديگرت ، تو را به آن لحظه ای که مرا خلق کردی.در من قرارده عشق و مهرباني را

تا يکتايي تورا خود در اسرار شبانه ام از گريه های در بغض روييده ام و از دل عاشقم بنگري بنده خوبی نبوده ام و جز گناه چيزی در كوله بار آخرت نياندوخته ام ميدانم

با دستان خالی و يک دنيا اميدواری به تو پناه آورده ام و

می گويند غير ممکن است با دست خالي بازگردد هر آنكه محتاج نيكي توست ...

از دست رفته ای دارم و چشم به راهم و اشک هايم بی اختيار سرازير

چشم به راهم و منتظر . ديگر راهی را بلد نيستم و اميدی برايم نمانده

مريضم . نه دوايی و نه درمانيست دست بر سر مانده ام و تنها

مرا فرصتی باقی نيست ...

فرصتی نيست راه چاره اینيز نمی دانم ...

می گويند غير ممکن است .

آه من فقط تو را می شناسم و بس . مگذار آنچه را که عمرم بر آن گذاشته از دست بدهم و معنی دوست داشتن را كه از تو آموخته ام فراموش كنم ...

چشمانم را بی فروغ بر عشق از دست رفته ام بستم . قبول دارم . همه را می پذيرم اما اكنون به عشق تو دلخوشم

مگذار انگونه بمانم

خداوندا مزد دل شکسته ام را از تو می خواهم و نميرم مگر آن را از تو بگيرم

ای بخشاينده مهربان ...

ای تمام معنی هر چه زيبايی . ای پديدار. به وجودت قسم

بوی خاک پس از بارانت از تمام رايحه ها خوش تر است. دلم برای شنيدن صدايت می تپد

خداوندا مرا به رحمتت مورد قضاوت قرار ده نه به عدالتت چرا که رسوای جهانم

امشب آسمان دف بدست گيرد و زمين به سماع بر مي خيزد شايد

حضورت را در پهنای قلبم احساس می کنم همانگونه که به سرور و شادی نگاهت با تمام هستی ام ايمان دارم خداوندا ميدانم كه سوگند تاريکی ها با ذکر نام تو روشن می شود و لحظه های نو ميدی با اشک تمنا و نياز آفتابی می گردد اما من بيقرار بخشش و بزرگواری توام

اگر از آن سو به تو روی آورم که مرا از وجود جهنم نجات دهی و از شعله های آن مرا امانم دهي همان بهتر که در آن شعله ها مرا بسوزانی

و اگر از آن سو به تو روی آورم که مرا به بهشت برينت فراخوانی و در آن جای دهی، همان بهتر که درهای بهشتت را به رويم بسته نگهداری اما خوب ميداني كه...

تنها به خاطروجود لايتناهيت به سويت می آيم

مرا از خودت مران چرا که تو گرانبهاترين دارايی من، در اين دنيا و در آخرتي

ميخواهم تا ابد در کنارت جاودانه بمانم

در تمام عمر رنج بارم به حقيقت يکبار عشق ورزيدم و آنهم بازيچه کالبد خاکی فرشته اي شدم . خداوندا روزيکه به امر تو رستاخيز بر پا می شود و خفتگان سرزمينهای ناشناس سر از خاک بر ميدارند ، تو به خاطر دل سوخته من به او رحمت آور گرچه در عالم مردگان دلدادگان يکديگر را باز نشناسند ولی تو که کاشف هر رازی ما را در کنار هم به خوبی خواهی شناخت. از تو تمنا می کنم آنموقعيکه همه چيز حتی خورشيد و ماه و ستارگان به خواب ابدی فرو رفته اند و امواج دريا ها در سکون وحشت زايی بسر می برد به او رحمت آور ...

چون می ترسم در آن دنيای ظلمانی و پر سکوت كسي كه روزي محبوب ميخواندمش را نشناسم احساس ميکنم که بايد از هم اکنون همه مردگان را بپرستم شايد يکی از آنها يار ديرينم باشد اگر مرا بگذارد و بگذرد و به ديگری بپيوندد تو به آه و ناله و ضجه من توجهی نکن و پرتو رحمت خود را از او دريغ مدار . آن وقت است که ديار مرگ برای من ديار خوشبختی خواهد شد.

از بود خود چه ديدم مگرهمه بلا ... از بود تــــو همـــه عطا و رحمت است و مهرباني

خداوندا نـــام تو مــرا جواز و مهــــــر تو مرا جهــازست

شنــاخت تو مرا امان و لطف تو مـــرا عيـــان است

خداوندا چه عزيز است که تو آن خواهی؟

کجا باز يابم آنروزکه تو مرا بودی و من نبــودم تا باز به آن روز رسم ميان آتش و دودم

از آنچه نخواستی چه آيــــد؟ و آنرا که نخواندی کی آيــد؟

نا کشته را از آب كيست؟ و نا بايسته را جواب چيست؟

تلخ را چه سود اگر آب خوش در جوار است؟ و خار را چه از آنكه بوی گل در کنار است

شاد بدانم که بد درگاه تو ميزارم بر آن اميـــد که روزی در ميـــدان دل بتو رو آرم

نسيمی دميد از باغ دوستی دل را فـــدا کردم

بويی يافتم از خزينه دوستی بپادشاهی بر سر عالم ندا کردم

برقی تافت از مشرق حقيقت آب و گل کم انگاشتم و دو گيتی بگذاشتم

نظری كن اين سوخته را مـــرهم ساز غرق شده را درياب که می زده راهم اميد است و مرهم

الهی تودوستان را به خصمان می نمايی

بيمار کنی و خود بيمارستان کنی

درمانده کنی و خود درمان کنی

از خاک آدم کنی و با وی احسان کنی

سعادتت را بر سر ديوان کنی... به فردوس يكتايت مرا مهمان کنی

مجلسم روضه رضوان کنی و نا خورده گندم مرا پيمان کنی

و خوردن آن در علم غيب پنهان کنی

آنگه مرا بزندان کنی و سال ها اين ديده را گريان کنی جباری تو کار جباران کنی

خداوندی کار خداوندان کنی

تو عتاب و جنگ همه را با دوستان کنی

بداده و نداده و گرفته ات شکر

که داده ات نعمت و نداده ات حکمت وگرفته ات امتحان

آبروی مرا به توانگری نگه دار و شخصيت مرا به تنگدستی از بين مبر

تا مبادا از روزی خواهان تو روزی بخواهم

و از آفريده های بد کردارت طلب مهربانی کنم

يا در حالتی قرار گيرم که به تعريف و تمجيد کسی که به من چيزی داده بپردازم

همچون هميشه لحظات تلخ تنهايي ام را با شيريني ياد تو بر وفق مراد ميسازم

تويي كه توانم دادي كه از بودنم بهترين بهره را ببرم

و به من آموختي كه مشكلات را بجان بخرم

ولي آيا

در اين زندان بزرگ خويشتن توانسته ام بهترين بهره بودن را از آن خود سازم ؟

و در نبرد مشكلات به آسودگي تن نبازم ؟

و همواره و همواره به عشق ابدي تو نازم ؟

سخت است.... سخت

ديگر "دوست داشتن" – " نيكي‌" – " مهر " – " محبت "

در جاي خود معني نمي شوند

دامني آلوده دارم ولي در عوض دريايي از التماس و تضرع قلبم را تسكين مي دهد

" با تو بودن " پاك بودن است ... مرا با خود همراه ساز

و دمي از يادت دور نساز

بخشنده اي و كريم ... مهرباني و رحيم

و باز هم اين منم

بنده رو سيه ات كه

همواره بر آستانت ميكوبم تا از بند ماديات رهايم سازي

و به اصل خود رساني

حياتم را به تو می سپارم و چشمانم را می بندم تا بدانی چه پرونده سياهی دارم

خدايا ... دستان نيازمندم را محتاج غير از خود مکن

الهي آمين... يا رب العالمين

الهی نامه

abda — Thu, 20 Sep 2007 09:45:18 GMT

^{خدايا من کيستم که بر درگاه تو زارم يا قصه درد خود بتو پردازم.}

^{در عشق تو من که هستم که در منزل من از وصل رخت گلی دمد بر گل من .}

^{الهی ای راهنما به کرم ، فروماندم در حيرت يکدم ، آن کدام است ؟ دمی که نه حوا در}

^{آن گنجد نه آدم .}

^{اگر من دم بيابم چون من کيست ؟ بيچاره زنده ای که بی نفسش بايد زيست}

^{الهی از جود تو هر مفلسی را نصيبی و از کرم تو هر دردمندی را طبيبی و از رحمت تو}

^{هر کسی را سهمی .}

^{بگذار تا داستان درد خود بتو پردازم ، بر درگاه تو ميزارم و به اميد تو می نازم ، يک نظر}

^{در من نگر تا دو گيتی به آب اندازم .}

^{مهر تو به مهر خاتم ندهم ...}

^{وصلت به دم مسيح مريم ندهم ...}

^{عشقت به هزار باغ خرم ندهم ...}

^{يک دم غم تو به هر دو عالم ندهم ...}

^{الهی هر چند ما گنه کاريم تو غفاری ، هر چند ما زشت کاريم تو ستاری ...}

^{الهی گنج فضل تو داری و بی نظير و بی ياری ، ما را سزاست که خطاهای ما را در}

^گذاری.

^{الهی به نشانت بينندگانيم ، به نامت زندگانيم ، به فضلت شادمانيم ، به مهرت نازداريم ...}

^{از جام مهر تو مست مایيم ، صيد عشق تو در دام مایيم ...}

^{زنجير معنبر تو دام دل ماست .}

^{عنبر ز نسيم او غلام دل ماست .}

^{در عشق تو چون خطی بنام دل ماست .}

^{گویی که همه جهان بکام دل ماست .}

^{الهی دانی که من به خود و به اين ورزم و نه به کفايت خود شمع هدايت افروزم ...}

^{از من چه آيد ؟ و از کردار من چه گشايد ، طاعت من به توفيق تو ، خدمت به هدايت تو}

^...

^{توبه من به رعايت تو ، شکر من به انعام تو ، ذکر من به الهام تو ...}

^{همه تویی ، من که ام ؟ اگر فضل تو نباشد من بر چه ام ؟}

^{الهی ، اگر تو مرا خواستی ، من آن خواستم که تو خواستی و آن خواهم که تو خواهی}

^{آمین ..}

دو سه جمله حرف نگفته

abda — Mon, 17 Sep 2007 06:29:18 GMT

سلام گلهام:

اینو اصلا به حساب آپ نذارین چرا که اصلا نیت آپ کردن نبوده بلکه میخواستم یه چندتا حرف نگفته رو با شما دوستای همیشه همرام بزنم تا هیچگونه سوء تفاهم یا دلیلی برای ناراحتی و دلگیری نباشه...

راستش اول میخواستم از دوستای پرشین بلاگی معذرت خواهی کنم که بواسطه هک وب هاستشون متاسفانه عجله کردم و لینکهای با ارزشونو از لیست پیوندام پاک کردم بهمین دلیل برای این دعوتهای اخیر به این عزیزان دسترسی نداشتم بنابراین اگر احیانا تشریف آوردن که میدونم حتما قدم رنجه میکنن زحمت بکشن آدرس جدیدشونو هم بذارن ممنون میشم...

دوم میخوام از اون دسته دوستایی دلجویی کنم که وبلاگ خوب زیبا و پر محتواشون بهر دلیل مورد بی مهری سیستم Fil ترing مخابرات قرار گرفته که این حقیر رو از دسترسی به این دوستان عاجز نموده است مثل دوست عزیز و با ارزشم آرزو که تو اولین کامنت جدیدشون گله و ناراحتی خودشونو اعلام کرده بودن که در اینجا این دوست و دوستان عزیز صادقانه عذرخواهی کرده و از همه دوستان درخواست میکنم در صورتی که یک Fil ترShekan خوب و کارآمد در دسترس دارند معرفی نموده تا اینجانب از خجالت این دوستان در آمده و از زیر انگ بی وفایی و کم لطفی در آمده و با این دوستان نیز مثل سایرین ارتباط راحت و روزانه ای داشته باشم...

سوم اینکه در بین سریالهای ماه رمضان در تیتراژ تبلیغاتی سریال میوه ممنوعه و در انتهای قسمت سوم این سریال قطعه شعر زندگی مواج منو که در شیراز در سال هفتاد و دو گفته بودمو بنقل از زبان پیرمرد شمالی بیان میکنن:

زندگی به امواج دریا میماند

گاه چیزی از ساحل میبرد

گاه چیزی به ساحل میآورد

چون به سرکشی افتد خروشان ماسه ها را میشوید و با خود میبرد

ولی میتواند در این بین تخته پاره ای را نیز با خود به ساحل آورد

تا ساحل نشینی بام خراب کلبه اش را با آن بپوشاند

البته این شعر تنها برای یک مرتبه در روزنامه محلی صبح ساحل در بندرعباس چاپ شد و بار دوم نیز در ابتدای افتتاح همین وبلاگ ثبت شده بود اما نمیدونم به چه طریقی بدست این دوستان عزیز رسیده... بهرحال کاشکی میتونستن برا دلخوشی دل ما ندید بدیداهم که شده منبع رو بنحوی ذکر میکردن بهرحال مبارکشون باشه...برا این پست قسمت نظرات و فعال نمیکنم چرا که هنوز دوستای گلم لطفشونو بطور کامل نصیب پست قبل نکردن...بازم از همینجا از تموم دوستای همراهم کمال قدردانی و تشکر را دارم...تا پست بعدی ...بای

حسین طاهرزاده

فرشته ای روی زمین نبود

abda — Wed, 12 Sep 2007 18:49:18 GMT

بلاخره اگه وقت کنم میخوام از طرحهای گرافیکی که خودم میسازم استفاده کنم هرچی باشه میگم گرافیست و هیچ از عمل خبری نیست . فعلا با این دو تا شروع میکنم تا در آپهای بعدی بتونم بیشتر از طرحهایی که در دست تهیه دارم آپ کنم امیدوارم استفاده کنید.

صبر کنید این پایینی با تموم بی محتوائیش عکس متحرکه!

البته اگه بعضی از دوستان نتونستند کامل ببیننش متاسفانه این تقصیر من نیست امان از دست این سرعت اینترنت ایران بهرحال میتونید تو کامپیوترتون سیوش کنید بعد نگاش کنید.

فرشته ای روی زمین-6

abda — Sat, 08 Sep 2007 09:15:18 GMT

خشكم زده بود بجرات ميتونم بگم اگه دست و پاهام حركت ميكرد اون لحظه از حركت افتاده بود. جز اينكه گه گاهي نيگاش كنم هيچ حرفي برا گفتن نداشتم . مرد هيكل دار و چهارشونه اي بود خيلي متين و جدي بنظر ميرسيد...حتي جرات نيگاه كردن به بابكو هم نداشتم...تو سكوت خفه كننده اي فقط نگاهم ميكرد...چشماش برق خاصي داشت كه نشون از جديتش بود. كمي جابجا شد و خودشو سمت چپ تخت خواب...كنار دستم كشوند . نيگاهي از روي بي تفاوتي به تخت پيرمرد كنار دستم انداخت و پرسيد: اين بيچاره چشه؟

انگار زبونم بند اومده بود...چند لحظه اي به سكوت گذشت تا اينكه بابك با دستپاچگي شروع به صحبت كرد:

ا...ميبخشيد دخالت ميكنم...آخه حضورتون خيلي ناگهاني بودش...من...من بابك هستم بابك معصومي دوست حسين آقا...راستش در مورد اين پيرمرده ما هيچي نميدونيم...از وقتي اينجا هستيم اين بنده خدا به همين حال و روزه...حتي دكترا هم كمتر از بقيه بهش سر ميزنن...

- خب پس بابك شما هستين...راستي شما پسر ارشد دكتر معصومي نيستين؟

رنگ از روي بابك پريده بود...با اون همه بلبل زبوني طفلكي لال شده بود و بمن نيگاه ميكرد...درست گفته بود پدر بابك آقاي دكتر معصومي از استاتيد خوب رشته كالبد شكافي تو دانشكده پزشكي شيراز بود و مادرش هم استاد تاريخ ادبيات زبان فارسي تو دانشكده ادبيات...هردوي اونا آدماي تحصيلكرده و فهيمي بودن كه بجز درس مطلق از بابك هيچ چيز ديگه اي انتظار نداشتن كه متاسفانه بابك به اين مسئله اصلا اهميتي نميداد...و با وجود امكانات مالي بسياري كه در اختيار داشت كمترين توجه ممكنو به درس و مدرسه نشون ميداد.

- بهر حال متاسفم شما رو تو اين وضعيت ملاقات كردم سلام مخصوص اينجانب و خدمت ايشون برسونيد...من دكتر شاهپسندي هستم...فارغ التحصيل رشته طب هسته اي از دانشگاه سوربن فرانسه تقريبا نزديك به پنج ساله كه به ايران اومدم و مشغول تدريس دانشجوهاي اين رشته ام...فرشته تنها دخترمه...راستش تنها اميد زندگيمه...تنها چيزيه كه تو زندگي بهش اهميت ميدم... بي رو درواسي بگم ميخوام تو تمام مراحل زندگيش موفق باشه و مدارج عالي تحصيلي رو بگذرونه...نميخوام الان خواسته يا نا خواسته كه با شما آشنا شده تو زندگي حال و آيندش تغييري ايجاد بشه...و از درس و ادامه تحصيل عقب بمونه...هنوز برا شما وقت بسياره...عشق و عاشقي هم سن و سال مخصوص خودشو داره...هميشه تو اين جور مواقع يه كم فكر و انديشه به هيچ جاي آدم برنميخوره...اينا رو گفتم كه الگوي كار دستت باشه اگه عاقل باشي و بفهمي چي ميگم كه هيچ...باور كن از هيچ كمك مادي و معنوي برا سر و سامون گرفتنت دريغ نميكنم...اصلا فرض ميكنم پسر خودمي...اما در غير اينصورت...با تمام قوا در مقابلت ميستم و از انجام هيچ كاري هم فرو گذار نخواهم بود...بهتره متوجه جا و موقعيت خودت باشي...تو بهيچ وجه بدرد اون نميخوري حداقلش الان وصله جور اون نيستي...شكر خدا امسال هم تونست با نمرات بسيار خوب سال سوم رو هم پشت سر بذاره...دوست دارم برا سال چهارم دور و برش نباشي تا بتونه تموم هوش و ذهنشو به درس و مدرسه بسپاره اگه موفق بشه با نمره و رتبه بالا اين مرحله رو هم پشت سر بذاره براش بورسيه ميگيرم برا ادامه تحصيل ميفرستمش خارج از كشور...البته هميشه اين خواست خودش بوده كه برا ادامه تحصيل به فرانسه يا انگليس بره و مدارج دانشگاهي رو تو دانشگاههاي اونجا بگذرونه...پس ميتوني اگه واقعا دوستش داري بزرگترين كمك ممكنه رو بهش بكني و بي سر و صدا از زندگيش كنار بري.

سكوت عميقي تموم فضاي اتاقو فرا گرفته بود حتي صداي عبور و مرور ملاقاتي ها رو هم تو سا لن نميشنيدم...پشت سر هم حرف زده بود حلاجي تموم اون حرفا تو ذهنم احتياج به وقت داشت كه نداشتم...هيچ جلمه تو ذهنم وجود نداشتم...ميترسيدم با يه حرف نسنجيده اوضاع رو از اونچه بود بدتر و بدتر ميكردم بابك هم بي حركت و متفكر ايستاده بود...دكتر شاهپسندي كه جو رو مناسب ديده بود از جا حركت كرت و بقصد بيرون رفتن از اتاق خطاب به بابك گفت: ميبخشيد ميتونم چند لحظه بطور خصوصي با شما صحبت كنم...بابك نگاهي به من انداخت و در سكوت بدنبال دكتر براه افتاد در آخرين لحظه دكتر بآرامي بروي پاشنه پا چرخيد و گفت: تموم اين حرفها رو از جانب يه پدر شنيده باش و بعنوان يه دوست تجزيه و تحليل كن...اميدوارم اونقدر عاقل باشي كه راه درستو انتخاب كني.

از اتاق كه خارج شد نفس راحتي كشيدم...احساس خفگي كه از حضور دكتر شاهپسندي بمن دست داده بود از بين رفته بود و در حال تنفس شديد هواي اتاق بودم خيلي سعي كردم تا به حرفهاي دكتر فكر كنم اما نميشد و تنها مانعش چهره فرشته بود كه بيكباره تموم افكارمو بهم ميريخت و دوباره برميگشتم سر پله اول...تقريبا از خروج دكتر نيم ساعتي گذشته و كم كم زمان عيادت ملاقات كنندگان هم بسر رسيده بود...هنوز داشتم با خودم كلنجار ميرفتم كه احساس كردم يه نفر داره از كناره در اتاق دزدكي نگاهم ميكنه ...كمي خودمو جابجا كردم تا بهتر بتونم شخص مورد نظر رو ببينم...نميدونم چرا امروز بايد اينهمه حادثه غير مترقبه برا من يكي پيش بياد كه تن و بدنمو بلرزونه و از خود بيخودم كنه...شخص مورد نظر كسي نبود بجز فرشته...وقتي فهميد كه متوجه حضورش شدم... كمي بيشتر خودشو نشون داد و با خجالتي آميخته به ناراحتي گفت: سلام...راستش نميخواستم ناراحتت بكنم...اما بايست ميديدمت...

-نه...بفرماييد... اصلا مهم نيست...باور كنيد خيلي بموقع اومدين خيلي بوجودتون احتياج داشتم...خوشحالم اومدي.

لبخند زيبايي رو لبش نقش بسته بود...خدا انگار تو چهره اين دختر هيچي كم نگذاشته بود همه چي سر جاي خودش با دقت خاصي چيده شده بود انگار تو خلقت فرشته از جنس ديگه اي استفاده كرده بود و با حوصله تر دست بخلقت زده بود...تو همين فكرا بودم كه فرشته اومد داخل و خودشو كنار تخت خوابم ايستاد:چه بلايي سر خودت آوردي؟

با وجودي كه از هنگام رفتن دكتر فكرم خيلي مشغول شده بود اما با ورود فرشته همه رو بدست فراموشي سپردم و با لبخندي در جواب گفتم: آخه كدوم آدم عاقلي از پشت بخودش چاقو ميزنه و خودشو عيلون و ويلون بيمارستان ميكنه...تازه دست و پاي خودشو هم از كار ميندازه.

لبخند فرشته رو لباش خشك شده بود و دوباره رنگ غصه بخودش گرفته بود...اما خيلي زود دوباره بخودش مسلط شده و گفت: پدرم اينجا بود نه؟...من باهاش صحبت كردم...اون آدم با شعور و فهميده اي...از نظر فرهنگي هم خيلي بالاست...جريان تو رو با شوق و علاقه گوش داد حتي گفت حاضره در رابط با بورسيه تحصيلي خارج از كشور هم كمكت كنه...ميدونستم خيلي ماهه...

بيچاره از صحبتهاي پدرش هيچ خبر نداشت...نميدونست چه حرفهاي تو اين اتاق چهار ديواري گفته شده دوست داشتم بهش ميگفتم كه پدرش شايد با اين نيت اومده اما حرفهايي غير از اينا زد و رفت...بايد ميفهميد كه پدرش بقصد عيادت نيمومده بلكه اومده بود تا حرفهاي تحقير آميزشو بارم كنه و بره و در آخر سر هم بگه كه بايد دخترشو ترك كنم...بايد بهش ميگفتم: ببين فرشته پدرت اينجا بود تا...

- سلام تو اينجايي فرشته؟

- سلام بابك باور كن با وجود اينكه قول داده بودم اما دلم طاقت نياورد...ميخواستم فقط ببينمش حالا تو هر وضعيتي كه بود فرق نميكرد.

- من همين الان از پدرت جدا شدم...واي عجب مرديه...

- خوبه يا...

- عالي...واقعا صحبتاش بدل ميشينه...

بابك نگاهي بمن انداخت و ناراحتي منو از صورتم فهميد و بسرعت جهت عوض كردن موضوع گفت: خب مثل اينكه وقت ملاقاتي تمومه...تو هم الان پدرت ميره خونه...شايد اگه ببينه نيستي شك بكنه...

-شك بكنه؟ هرگز تنها چيز كه اون از من نميپرسه اينه كه كجا بودم و با كي بودم؟

- من نگفتم بپرسه گفتم شك بكنه.

_آره بهتر ديگه بريد منم يه كم درد دارم ببينم ميتونم يه ساعتي چرت بزنم يا نه؟

فرشته هنوز لبخند زيبايي رو لباش بود معلوم بود كه دوست نداره باين زوديها اونجا رو ترك كنه داشت با خودش كلنجار ميرفت...اما بلاخره بحرف اومد و گفت: با وجودي كه دوست داشتم بيشتر بمونم اما بايد برم تو هم استراحت كن تا زودتر خوب بشي...اومدي بيرون يه جشن كوچيك سه نفره ميگيريم بايد قول بدي ديگه تو شب تاريك با كسايي كه نميشناسي درگير نشي...خب خداحافظ...فردا ميبينمت...

-فردا؟

- آره ...فردا...ميخوام هر روز بيام عيادتت...

- آخه شايد پدرت متوجه بشه هر روز سر اين ساعتا مياي ملاقات...مهم نيست متوجه بشه...بهتر الان كه موضوع رو ميفهمه...متوجه ميشه تا چه حد برام اهميت داري...باي

-خدافظ...

با لبخند بدرقشون كردم ...خيلي جلو خودمو گرفته بود تا دردي رو كه از چند لحظه پيش تو پشتم احساس كرده بودمو بروز ندم...

- بابك راستي سر رات به پرستار بگو يه سر به اينجا بزنه

- باشه الان ميرم

بسرعت از فرشته جدا شد و فرشته بجاي اينكه از اتاق خارج بشه دوباره به اتاق برگشت و بسرعت دست راستمو تو دستش گرفت...گرم شدم بودم انگار كوره اي بود كه داشت تموم حرارتشو به وجودم منتقل ميكرد

احساس كردم عرق كردم و مطمئن بودم صورتم سرخ شده...

- شبا برات دعا ميكنم...ببين با خودت چي كردي...اگه حتي ذره اي بفكر من بودي...

هنوز حرفش تموم نشده بود كه پرستار بهمراه بابك سر رسيدن بسرعت دستش و از دستم بيرون كشيد و پشت قاب در از نظر ناپديد شد و بابك هم دستي تكون داد و رفت.